“Εφυγε” ο Μάκης Τζιλιάνος, ένας λογοτέχνης της ομογένειας

Έφυγε ένας Λογοτέχνης !
Ο καινούργιος χρόνος, μπήκε φουριόζος, και καβάλα στ’ άλογό του κι άρχισε να παίρνει ψυχές, λες και δε είχε τίποτε καλύτερο να κάνει.  Πέρασε και πήρε την ψυχή του φίλου μας του Μάκη Τζιλιάνου.
Η είδηση μας τρόμαξε, γνωριζόμαστε από πολλά Χρόνια, είχε κατορθώσει να μεταφέρει στο γραφείο του στην Αστόρια την καρδιά της Κεφαλονιάς και των Ελλήνων στα ξένα, το γραφείο του ήταν το σπίτι μας, πάντα με τον καλό του λόγο να μας συμβουλεύει σε νομικές υποθέσεις, μα και να μας προσφέρει την συνεργασία του σε οτιδήποτε είχε να κάνει με την Λογοτεχνία.
Έγραφε ποίηση καθημερινώς και τα μοίραζε στους επισκέπτες του γραφείου του, στην Αστόρια έτσι έβγανε της ψυχής του τα διαμάντια, αυτά που παίρναν σάρκα και οστά στις εκδώσεις βιβλίων του. Χαιρόταν όταν διαβάζαμε τα έργα του… ήταν ένας βαθυστόχαστος γνώστης της ψυχής, της ψυχής που γεννήθηκε που δεν μπόρεσαν να αφομοιώσουν όλα τα πλούτη της Αμερικής.

Ο Μάκης γεννήθηκε στην Πύλαρο Κεφαλονιάς το 1936, Σπούδασε στο Αργοστόλι, μετανάστευσε στην Νότια Αφρική 1960, ίδρυσε την Λογοτεχνική Συντροφιά, Γιοχάνεσμπουργκ, μετά από 7 χρόνια μεταναστεύει στις ΗΠΑ ίδρυσε την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Αμερικής στη Νέα Υόρκη, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Έχει γράψει πολλά βιβλία ποίησης, Θέατρο κλπ..
Το τελευταίο του βιβλίο «Αλλοιώσχημα» 100 Σονέτα εκδώσεις ΔΡΟΜΩΝ Αθήνα 2010

Πως ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΣΤ’ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ

«Καπνόν Αποθρώσκωντα νοήσαι ης γαίης.»

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Α’ 58

Πώς να γυρίσω στ’ Αργοστόλι; Είμαι άγνωστος εκεί,
Εμπόδιο είμαι σα γέροντας με γνώση περιττή.
Δεν έχει χώρο πια για με. Είμ’ ένας ντόπιος ξένος!
Πώς να γυρίσω στ’ Αργοστόλι; Είμαι άγνωστος εκεί.

Θα’ ναι ο πόθος γυρισμού με χρήμα αγορασμένος
Κι η τωρινή γενιά προσβλέπει να κερδοσκοπεί…
Πώς να γυρίσω στ’ Αργοστόλι. Είμ’ άγνωστος εκεί
Εμπόδιο είμαι γέροντας με γνώση περιττή.
Νέα Υόρκη 17Χ07

ΤΟ ΔΙΦΡΑΓΚΟ
Ειδωτικά στη φαντασία
Το πεθαμένο είδωλο του και σαφώς
Μου θύμιζε ο πατέρας σαν βρεθεί νεκρός
Στα δόντια, δίφραγκο να του τοποθετήσω.

Τα μάτια του ανοιχτά, σαν άγαλμα ν’ αφήσω
Το φως τα’ Απόλλωνα να μπαίνει εντός του διαρκώς,
Να’ ναι στο μνήμα τα’ όνομά του, όχι σταυρός.

«Κι ησύχασε ο Πατέρας εν Αποδημία.»

Στα ψεύτικες μασέλες σφήνωσα το κέρμα,
Στις χούφτες στάρι, να’ ναι αιώνιος γεωργός.

Η μάνα μου όμως, πού του κήδεψε το σ’ωμα,
Την ένθεια σύντριψε ενουσία του, καθώς
-τα μάτια κλείνοντας- μ’ ένα παπά, απ το στόμα
Παίρνει αισχρά για το παρκόμετρο το κέρμα!
Μάκης Τζιλιάνος

Αιωνία σου η Μνήμη, φίλε αδελφέ
Ήσουν της Κεφαλονιάς ανεκτίμητο καμάρι δικός μας στυλοβάτης εδώ στα Ξένα

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Gabriel Panagiosoulis

SHARE

2 Σχόλια

  1. Ξέρω πόσο λάτρευες το Νησί μας αγαπητέ σε όλους μας Μάκη. Σε πολλές χοροεσπερίδες του Συλόγου μας βρεθήκαμε, χορέψαμε μαζί, γελάσαμε μαζί και όταν το κρασί θόλωνε λίγο το νού μιλάγαμε για τον τόπο μας και κλαίγαμε παρέα εσύ ο Γιώργος και εγώ. Πόσο βασανιστική η νοσταλγία για την Πατρίδα!!. Είμαι σίγουρη πώς τη βρήκες επιτέλους την Ιθάκη σου. Χωρίς αμφιβολία τα κανόνισες με τον Μεγαλοδύναμο για μία θέση ουράνια ακριβώς πάνω από το Αργοστόλι για να μπορείς να αγναντεύεις το μεγάλο Έρωτα της Ζωής σου. Τη λατρεμμένη σου Κεφαλονιά. Ώρα Καλή σου Φίλε μου.

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο