Συνεχίζουμε με το δεύτερο άρθρο της σειράς, το οποίο αγγίζει ίσως το πιο ευαίσθητο και ηθικά φορτισμένο ζήτημα της ελληνικής πολιτικής σκηνής: την τραγωδία των Τεμπών και την προσπάθεια απαξίωσης όσων ζητούν δικαιοσύνη.
Η ανάλυση της υπόθεσης των Τεμπών δεν είναι πλέον μια απλή δικαστική καταγραφή, αλλά μια σύγκρουση δύο κόσμων: της κοινωνικής απαίτησης για Κάθαρση και της συστημικής τάσης για Λήθη.
Αν υπάρχει ένα ζήτημα που λειτουργεί ως ηθικό βαρόμετρο για την ελληνική κοινωνία, αυτό είναι αναμφίβολα η τραγωδία των Τεμπών. Η πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO για τα «Παραπολιτικά» είναι αποκαλυπτική: το 27,6% των πολιτών κατατάσσει τις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη ως το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία παραμένει βαθιά καχύποπτη απέναντι στους χειρισμούς της εξουσίας.
Στην προσπάθειά μας να ακτινογραφήσουμε την υπόθεση, προκύπτουν συγκεκριμένα δεδομένα που λειτουργούν υπέρ και κατά της αποκάλυψης της αλήθειας:
Τα Ερείσματα της Αλήθειας
-
Η Κοινωνική Επαγρύπνηση: Οι 1,3 εκατομμύρια υπογραφές και η επιμονή των συγγενών έχουν εμποδίσει το «θάψιμο» της υπόθεσης κάτω από τη σκόνη της καθημερινότητας.
-
Η Ευρωπαϊκή Διάσταση: Η εμπλοκή της Ευρωπαίας Εισαγγελέως, Λάουρα Κοβέσι, και η πίεση από το Ευρωκοινοβούλιο λειτουργούν ως εξωτερικό αντίβαρο που η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί εύκολα να ελέγξει.
-
Τα Νέα Τεχνικά Πορίσματα: Οι ανεξάρτητοι πραγματογνώμονες των οικογενειών έχουν φέρει στο φως στοιχεία για την έκρηξη και το «μπάζωμα» που η επίσημη έρευνα αρχικά προσπέρασε.
Τα Εμπόδια της Συγκάλυψης
-
Η Διαχείριση του Χώρου: Το άμεσο μπάζωμα του σημείου της σύγκρουσης θεωρείται από την πλειοψηφία των πολιτών (και από νομικούς κύκλους) ως μια πρωτοφανής αλλοίωση αποδεικτικών στοιχείων.
-
Η Πολιτική Ασυλία: Το περίφημο Άρθρο 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών παραμένει το «τείχος» προστασίας για τα πολιτικά πρόσωπα, μετατρέποντας τη Βουλή σε δικαστήριο που συχνά αποφασίζει με κομματικά κριτήρια.
-
Οι «Χαμένες» Κάμερες: Η καθυστερημένη αναζήτηση και η τελική απώλεια οπτικού υλικού από κρίσιμα σημεία ενισχύουν το αίσθημα της μεθοδευμένης αργοπορίας.
Η «Βιομηχανία» της Απαξίωσης
Όσο η απαίτηση για απόδοση ευθυνών μεγαλώνει, τόσο εντείνεται και ένας υπόγειος, πλην όμως σκληρός, πόλεμος απέναντι στα πρόσωπα που πρωτοστατούν στον αγώνα για δικαιοσύνη. Στο στόχαστρο βρίσκεται μόνιμα η Μαρία Καρυστιανού.
Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης προσπάθειας να πληγεί η αξιοπιστία της μέσα από γραφικά και προσβλητικά αφηγήματα. Διάφοροι κύκλοι και «φωνές» στα κοινωνικά δίκτυα και σε μέρος του Τύπου, αναλώνουν το χρόνο τους στο να «ανακαλύπτουν» υποτιθέμενους συμβούλους πίσω από την κ. Καρυστιανού.
-
Αστρολόγοι, καλόγριες και χαρτορίχτρες: Αυτές είναι οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν το «περιβάλλον» της, σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια να την παρουσιάσουν ως μια γυναίκα χειραγωγούμενη από ανορθολογικές δυνάμεις.
-
Στόχος: Η μετατόπιση της συζήτησης από τα ερωτήματα για το «μπάζωμα», τα χαμένα βίντεο και τις ευθύνες των υπουργών, στην προσωπική ζωή και τις υποτιθέμενες επιρροές μιας μάνας που έχασε το παιδί της.
Το «Μπούμερανγκ» της Προπαγάνδας
Αυτού του είδους ο πόλεμος λάσπης, ωστόσο, φαίνεται να γυρίζει μπούμερανγκ για όσους τον υποκινούν. Η δημοσκόπηση της GPO δείχνει ότι η Μαρία Καρυστιανού παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα (7,9% αποδοχή ως πολιτική προσωπικότητα, παρά το γεγονός ότι η ίδια δεν έχει κομματικό ρόλο), ακριβώς επειδή ο κόσμος αντιλαμβάνεται την επίθεση που δέχεται ως ύβρη προς τα ίδια τα θύματα.
Η κοινωνία δεν πείθεται από τα περί «αστρολόγων». Αντίθετα, εξοργίζεται βλέποντας ότι αντί για απαντήσεις, το σύστημα επιστρατεύει χυδαιότητα. Αυτή η δυσαρέσκεια τροφοδοτεί άμεσα τα ποσοστά των κομμάτων που υιοθετούν σκληρή ρητορική για τα Τέμπη, όπως η Πλεύση Ελευθερίας, η οποία βλέπει τα ποσοστά της να ενισχύονται σημαντικά.
Η Δικαιοσύνη ως Μονόδρομος
Τα Τέμπη δεν είναι πλέον μια «κακή στιγμή» που θα ξεχαστεί. Είναι ένα διαρκές αίτημα για ένα κράτος δικαίου. Η GPO καταγράφει ότι η ανασφάλεια (37,1%) είναι το κυρίαρχο συναίσθημα των Ελλήνων για το 2026. Αυτή η ανασφάλεια πηγάζει από την αίσθηση ότι αν κάτι πάει στραβά, το κράτος θα κοιτάξει να «σωθεί» αντί να αποδώσει δικαιοσύνη.
Όσο συνεχίζεται ο πόλεμος απέναντι στις οικογένειες των θυμάτων με όρους «χαρτορίχτρας», τόσο θα βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα.
και μερικές προσωπικές σκέψεις, τροφή για συζήτηση:
Αν το δικό μου παιδί ήταν στο τρένο και δεν είχα να χάσω κάτι άλλο, θα σταμάταγα ποτέ τον αγώνα μου όσο και να με διέβαλαν; Εσείς θα σταματούσατε;
Στο επόμενο άρθρο της σειράς: Το «Φαινόμενο Πιερρακάκη»: Μια εις βάθος ανάλυση της στρατηγικής του, της απήχησής του στο κέντρο και της ιστορικής εκλογής του στο Eurogroup.