Όσα εξομολογήθηκε η Ελίζαμπεθ Ελέτσι
Ποιες έντονες αναμνήσεις έχεις από τα παιδικά σου χρόνια;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, συγκεκριμένα στο Παγκράτι. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Παντρεύτηκαν το 1979 και το 1980 ήρθαν γαμήλιο ταξίδι στην Ελλάδα. Τους άρεσε τόσο πολύ, που τελικά εγκαταστάθηκαν εδώ. Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν στρωμένα με ροδοπέταλα. Δεν έζησα το πρότυπο μιας τυπικής οικογένειας, με έναν μπαμπά, μία μαμά και τ’ αδέλφια μου… αλλά μεγάλωσα με δύο μαμάδες. Ο πατέρας μου, μετά τον πρώτο του γάμο με τη μητέρα μου και την απόκτηση τεσσάρων κοριτσιών, παντρεύτηκε ξανά και με μια άλλη γυναίκα (σε ένα σύντομο ταξίδι του στη Νιγηρία) και μας την έφερε στο σπίτι ως δεύτερη σύζυγό του!
Όπως ήταν φυσικό, η μητέρα μου έμεινε ενεή, όταν ενημερώθηκε τηλεφωνικά για το γεγονός. Ωστόσο, επειδή αυτό το φαινόμενο είναι σύνηθες στη Νιγηρία, αποφάσισε να το δεχτεί ύστερα από ώριμη σκέψη, καθώς δεν ήθελε να μας αφήσει χωρίς πατέρα. Με τη δεύτερη γυναίκα του ο μπαμπάς μου απέκτησε έπειτα από λίγο καιρό ακόμη δυο παιδιά και έτσι γίναμε έξι αδέλφια!
Πώς μπήκε στο αίμα σου το «μικρόβιο» του ρεπορτάζ;
Η τηλεόραση πάντα με γοήτευε. Θυμάμαι τον εαυτό μου, από μικρή κιόλας, μετά το διάβασμα να παρακολουθώ όλες τις μεσημεριανές lifestyle εκπομπές και να παρατηρώ προσεκτικά τις παρουσιάστριες και τον τρόπο με τον οποίο μετέδιδαν τις ειδήσεις. Παρατηρούσα τη γλώσσα του σώματός τους, τον τρόπο που περιέγραφαν τα θέματα και αλληλοεπιδρούσαν με τους συνεργάτες τους στον αέρα. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία μάθαινα και κατανοούσα τη ροή μιας εκπομπής, ενώ ήδη από νεαρή ηλικία μπορούσα να αντιληφθώ ποια θέματα είχαν τη δυναμική να κάνουν το λεγόμενο «γκελ» στο κοινό.
Έχεις βιώσει στη διάρκεια της ζωής σου περιστατικά ρατσισμού;
Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Μόνο στην αρχή της δημοσιογραφικής μου καριέρας μέσα στο κανάλι όπου εργαζόμουν άκουσα μία συνάδελφο δημοσιογράφο να λέει για μένα: «Σιγά μη μας πάρει τη θέση η μαύρη σκρόφα!». Εκεί έπαθα σοκ και κατάλαβα πως ο χώρος της τηλεόρασης θέλει γερό στομάχι.