Όταν η νομοθετική εξουσία γίνεται εργαλείο προσωπικής αντιπαράθεσης
Τον Ιανουάριο του 2026 ξέσπασε πολιτική θύελλα όχι απλώς γύρω από έναν νόμο, αλλά γύρω από τη χρήση του από έναν εκ των κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών για προσωπική δικαστική μάχη. Η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, λίγες ημέρες αφότου είχε χάσει προσωρινά την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών της από δικαστήριο, χρησιμοποίησε τροπολογία για την επιμέλεια ανηλίκων σε νομοσχέδιο του ΟΠΕΚΕΠΕ που ψηφίστηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2025. Η διάταξη αυτή επέτρεψε την επανεξέταση δικαστικών αποφάσεων σε πρώτο βαθμό, ακόμη και αν υπάρχει έφεση — κάτι που ουσιαστικά άλλαξε νομικά δεδομένα για περιπτώσεις όπως η δική της.
Η αντίδραση στην πολιτική αυτή κίνηση ήταν καταιγιστική. Ο πρώην σύζυγός της, ο δημοφιλής μουσικοσυνθέτης Μίνως Μάτσας, κατήγγειλε την υπουργό σε εξώδικο την 23η Ιανουαρίου 2026, υποστηρίζοντας ότι η τροπολογία πέρασε με χαρακτήρα κατεπείγοντος λίγες μόνο ημέρες μετά την κρίσιμη δικαστική απόφαση, για να της δώσει πλεονέκτημα στη νομική της μάχη.
Αυτή η κίνηση δεν έμεινε στα όρια των προσωπικών αντιπαραθέσεων. Προκάλεσε ευρύτερο δημόσιο και νομικό διάλογο για τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζεται η νομοθεσία στην Ελλάδα. Η διάταξη πέρασε χωρίς ουσιαστική δημόσια διαβούλευση, καθώς το προσχέδιο νομοσχεδίου δημοσιεύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2025 και η τροπολογία προστέθηκε μετά την επίσημη περίοδο διαβούλευσης, σύμφωνα με ρεπορτάζ που καταδεικνύουν ότι το 109ο άρθρο προστέθηκε μετά την ολοκλήρωση της δημόσιας διαβούλευσης.
Αυτό και μόνο – η εισαγωγή ενός κρίσιμου άρθρου εκτός διαβούλευσης – σοκάρει. Οι δικηγορικοί σύλλογοι και η νομική κοινότητα δεν το χαρακτήρισαν απλώς ατυχές: ζητούν την κατάργηση και επανεξέταση της διάταξης, υποστηρίζοντας ότι πλήττει την ασφάλεια δικαίου και τις θεμελιώδεις αρχές της νομοθετικής διαδικασίας. Η Συντονιστική Επιτροπή της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Δικηγόρων με ανακοίνωση την ίδια εβδομάδα κάλεσε σε άμεση ανάκληση της αλλαγής, επισημαίνοντας ότι οι κώδικες πρέπει να αλλάζουν μόνο μετά από σοβαρή και πλήρη διαβούλευση.
Η ίδια η Κεφαλογιάννη, στις 23 Ιανουαρίου, απάντησε δημόσια ότι “έκανε χρήση της τροπολογίας” επειδή αντιμετώπισε μια «ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα» ως μητέρα, τονίζοντας ότι οι τετράχρονοι γιοι της υφίστανται πίεση λόγω της εναλλαγής σπιτιών κάθε δεύτερη ημέρα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υπουργός Υγείας προσπάθησαν να υπερασπιστούν τη διάταξη λέγοντας ότι ένας υπουργός δεν έχει λιγότερα δικαιώματα από κανέναν πολίτη, και ότι η τροπολογία δεν ήταν «φωτογραφική».
Αλλά αυτό είναι ακριβώς το ζήτημα: την ώρα που χιλιάδες πολίτες βιώνουν δυσκολίες να βρουν έναν σταθερό και δίκαιο τρόπο για ζητήματα οικογενειακού δικαίου, μια διάταξη που αλλάζει τα νομικά δεδομένα στην καρδιά μιας προσωπικής υπόθεσης γίνεται νόμος χωρίς δημόσια συζήτηση.
Και εδώ δεν μιλάμε μόνο για μια προσωπική δικαστική μάχη: η αρχική θέση στο δικαστήριο ήταν ότι οι γονείς θα είχαν συνεπιμέλεια και συμμετοχή στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Αλλά η εισαγωγή της τροπολογίας άλλαξε νομικές δυνατότητες επανεξέτασης, ανοίγοντας δρόμους που πριν δεν υπήρχαν.
Αυτό που ξεκίνησε ως θεσμική ανησυχία μετατράπηκε σε πολιτικό σοκ όταν πολίτες, δικηγόροι και πολιτικοί άρχισαν να μιλούν για «φωτογραφική διάταξη» και για προηγούμενο που υπονομεύει τη δημοκρατική διαδικασία».
Στο βάθος της υπόθεσης είναι ένα βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα: όταν ένα δημόσιο πρόσωπο χρησιμοποιεί εξουσία και διαδικασίες για να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού, τότε οι πολίτες αρχίζουν να βλέπουν τη Βουλή όχι ως χώρο όπου εκπροσωπούνται, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης προσωπικών σκοπιμοτήτων.
Μπορεί να ειπωθεί ότι οι νόμοι ισχύουν για όλους. Αλλά όταν ο πρώτος που τους χρησιμοποιεί είναι αυτός που εμπλέκεται προσωπικά, τότε χάνεται το αίσθημα ισονομίας. Και σε μια υγιή δημοκρατία, το αίσθημα αυτό είναι θεμέλιο.
Στο τέλος, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπήρχε νομικό έρεισμα για την τροπολογία. Είναι αν η πολιτική ηθική επιτρέπει να στήνονται νομικές «παγίδες» μέσα σε προσωπικές μάχες και, κυρίως, αν η Βουλή πρέπει να γίνεται σκηνή όπου οι κανόνες της γενικής δικαίου διαμορφώνονται με βάση το προσωπικό συμφέρον και όχι το συλλογικό καλό.
Σίβυλλα
«Έλα να σου πω όσα δεν θα σου πουν οι άλλοι.» ❤️🔥