Ο ποιητής Κ. Καβάφης, στο ποίημά του «Ιθάκη», ξεκινά με τον στίχο: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις».
Γράφει ο Χρήστος Πετράτος
Στίχος που ταιριάζει σχεδόν απόλυτα στη θητεία του Θεόφιλου Μιχαλάτου ως Δημάρχου Αργοστολίου.
Όπως εξελίσσεται μέχρι τώρα, ο Δήμος Αργοστολίου αποτελεί για εκείνον έναν “μακρύς δρόμος” γεμάτο πλημμύρες, πειραματισμούς, έργα βιτρίνας, πισωγυρίσματα, πολύμηνες φωτιές χωματερών και τόσες άλλες «περιπέτειες».
Ακόμα και η καινούργια στέγη του κλειστού, που πραγματικά άξιζε τον κόπο, παρουσιάζει πρόβλημα στεγανότητας.
Η απουσία αντιπλημμυρικών υποδομών είχε επισημανθεί ήδη από τα πρωτοβρόχια του Οκτωβρίου.
Ο δήμαρχος, όμως, φαίνεται να είναι οπαδός του δόγματος «ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός», αφήνοντας τον χρόνο να περνά με επιφανειακή διαχείριση των προβλημάτων.
Το σίγουρο είναι ότι τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες δεν τους αντιμετωπίζει ο ίδιος, αλλά άλλοι: εμείς, οι εναπομείναντες «ηρωικοί» απόγονοι του Οδυσσέα, οι κάτοικοι αυτού του δήμου.
Κανείς δεν ζήτησε να τα βάλει με τον Θεό και τη φύση. Το θέαμα, όμως, πλημμυρισμένων νεόδμητων πεζοδρομίων προκαλεί σε όλους τους δημότες αίσθημα αγανάκτησης και απογοήτευσης.
Οι ελλιπείς μελέτες και οι κακές εφαρμογές είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Η δε όψιμη παράκληση για συναίνεση και καταλλαγή, λόγω των αλλεπάλληλων αστοχιών του δημοτικού έργου, μάλλον αποτελεί ελιγμό και προσπάθεια επανασύνταξης της ηγετικής ομάδας που «πνέει τα λοίσθια».
Μπορεί να αργούν ακόμα οι εκλογές, όμως είναι χρέος της αντιπολίτευσης να ενημερώνει τους πολίτες· αυτός είναι ο ρόλος της.
Η συναίνεση θα είχε νόημα αν γινόταν στην αρχή και σε προγραμματικό επίπεδο. Τώρα που βρίσκεται στριμωγμένος, τη θυμήθηκε;
Η αυτοπεποίθηση του έχει κλονιστεί τόσο πολύ που μετά την ραδιοφωνική του συνέντευξη εκδίδει και δελτίο τύπου ώστε να προλάβει τυχόν παρερμηνιες των λεγόμενων του!
Μετά από όλα αυτά, είναι εμφανές ποια είναι η «Ιθάκη» του δημάρχου: το Αργοστόλι του 1960.
Γι’ αυτό, άλλωστε, εμφανίστηκε πρόσφατα και αντίστοιχη φωτογραφία εκείνης της εποχής, ώστε να πάρουμε μια «γεύση» από την πόλη του 2028 που ευαγγελίζεται και να συνηθίσουμε την σημερινή εικόνα του χωμάτινου δρόμου της οδού Σιτεμπόρων.