Άρθρο γνώμης του Συνεργάτη μας Χρήστου Πετράτου
Η σιωπή δεν είναι πάντα αρετή ούτε ένδειξη τόλμης. Άλλοτε αποτελεί στάση ευθύνης και άλλοτε μετατρέπεται σε αμυντική περιχαράκωση και υπεράσπιση συμφερόντων.
Σε προσωπικό επίπεδο, η σιωπή μπορεί να είναι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή. Μπροστά σε μια οδυνηρή απώλεια, όπως αυτή της Μυρτούς, η σιωπή είναι ένδειξη σεβασμού προς τον πόνο των γονιών. Δεν είναι στιγμή για θόρυβο, αλλά για περισυλλογή.
Όταν όμως η θέση είναι θεσμική —δήμαρχος, περιφερειάρχης, βουλευτής— η σιωπή παύει να είναι ουδέτερη. Μετατρέπεται σε στάση που γεννά εύλογα ερωτήματα και απαιτεί απαντήσεις.
Οι πολίτες περιμένουν λόγο. Περιμένουν να ακούσουν αν υπήρχαν ενδείξεις, αν υπήρχε επίγνωση, αν μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό. Ακόμη κι αν τα εργαλεία της Πολιτείας είναι περιορισμένα, η ενημέρωση και η πρόληψη δεν είναι. Μια ουσιαστική καμπάνια προς τη νεολαία θα μπορούσε να είχε υπάρξει.
Η ίδια σιωπή, ως πολιτική επιλογή, αποτυπώνεται και στα εκτελούμενα δημοτικά τεχνικά έργα. Η εικόνα που δίνεται είναι εκείνη μιας ανεπαρκούς επίβλεψης, με αποτέλεσμα δημοτικά έργα που υπολείπονται των προσδοκιών των δημοτών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η νεόδμητη οδός Σιτεμπόρων. Για μήνες θύμιζε ένα σύγχρονο «γιοφύρι της Άρτας», με συνεχείς παρεμβάσεις και καθυστερήσεις. Όταν τελικά εν μέρει παραδόθηκε, οι επισημάνσεις για την τραχιά επιφάνεια του κυβόλιθου επιβεβαιώθηκαν. Η διέλευση οχημάτων συνοδεύεται από τον έντονο θόρυβο ενός «ερπυστριοφόρου», ενώ οι υψομετρικές διακυμάνσεις κατά μήκος του παραπέμπουν περισσότερο σε πρόχειρο οδόστρωμα παρά σε σύγχρονη αστική υποδομή.
Στο Νοσοκομείο Αργοστολίου επικρατεί σύγχυση σχετικά με την επάρκεια του προσωπικού. Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μεταξύ γιατρών προκαλούν ανησυχία και αμηχανία. Και εδώ, οι παρεμβάσεις των αρμοδίων μοιάζουν περισσότερο επικοινωνιακές παρά ουσιαστικές, με στόχο τον εφησυχασμό της κοινής γνώμης.
Οι δε παρεμβάσεις του βουλευτή είναι, σε μεγάλο βαθμό, επιδερμικές. Σε κρίσιμες στιγμές, η αποφυγή σαφούς τοποθέτησης θυμίζει τη γνωστή τακτική του «νίπτω τας χείρας μου», όπου η αποστασιοποίηση βαφτίζεται ουδετερότητα και συνετή στάση.
Ένα δημόσιο πρόσωπο δεν κρίνεται μόνο από το πότε επιλέγει να σιωπά, αλλά κυρίως από το πότε επιλέγει να μιλά και να διεκδικεί.
Στην κοινωνία του Αργοστολίου έχει διαμορφωθεί μια κουλτούρα σιωπής, μια «ομερτά» που δεν βοηθά. Υπάρχει, λοιπόν, και η ευθύνη της τοπικής κοινωνίας. Η συμμετοχή δεν μπορεί να εξαντλείται κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια στις εκλογές. Ο δημόσιος λόγος δεν μπορεί να περιορίζεται πίσω από κλειστές πόρτες. Ο φόβος και τα επιμέρους συμφέροντα δεν γίνεται να καθορίζουν διαρκώς την πορεία ενός τόπου.
Το Αργοστόλι, με τον ιδιαίτερο φωτισμό του κόλπου του τις πρωινές ώρες, έχει συνδεθεί διαχρονικά με την εικόνα ενός «φωτεινού λιμανιού», όπως λογοτεχνικά πολλές φορές το αποκαλούσαν. Δυστυχώς, αυτές τις μέρες μοιάζει σαν να έχει πέσει από πάνω του μια «σκιά».
Αξίζει η προσπάθεια να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια πόλη πιο φωτεινή, χωρίς σκιές. Το χρωστάμε σε αυτόν τον τόπο που γεννηθήκαμε.
Χρήστος Πετράτος
Ο Χρήστος Πετράτος είναι Χημικός Μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής Βουκουρεστίου, με επαγγελματική εμπειρία στον τομέα της ασφάλειας συγκοινωνιών, της τεχνικής ασφάλειας και της σύνταξης τεχνικών εκθέσεων. Στην αρθρογραφία του προσεγγίζει δημόσια και πολιτικά ζητήματα με τεχνοκρατική ματιά, έμφαση στη θεσμική λειτουργία και καθαρό πολιτικό λόγο.