Με αφορμή τον θάνατο της 19χρονης Μυρτώς, ο αρθρογράφος και συγγραφέας Χρίστος Χαλικιάς καταθέτει ένα σύντομο ποιητικό κείμενο για τη σιωπή, την ανοχή και όσα μένουν ανείπωτα στις μικρές κοινωνίες.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ: ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ — ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΙΠΩΤΟΥ
Με αφορμή τον θάνατο της Μυρτώς.
Δεν είναι μόνο αυτό που συνέβη —
είναι και ό,τι προηγήθηκε χωρίς να ειπωθεί.
Γιατί σε κάθε μικρή κοινωνία —
η σιωπή δεν είναι κενό.
Είναι στάση που συσσωρεύεται —
γίνεται ανοχή
και τελικά μετατρέπεται σε χώρο
όπου ό,τι δεν ορίστηκε
βρίσκει έδαφος να σταθεί.
Και όταν η απώλεια έρθει —
δεν αποκαλύπτει μόνο ένα γεγονός.
Φωτίζει όλα εκείνα τα βλέμματα που στράφηκαν αλλού —
τις ενδείξεις που έμειναν ψίθυροι —
τις στιγμές που δεν έγιναν λόγος.
Όχι για να αποδοθεί εύκολα ευθύνη —
αλλά για να φανεί ότι το
«δεν ήξερα» —
σπάνια είναι άγνοια.
Συχνότερα —
είναι ΣΙΩΠΗ.
Σιωπή που επιλέχθηκε.
Σιωπή που βόλεψε.
Σιωπή που άφησε τα πράγματα να συνεχίσουν —
μέχρι να μην μπορούν να σταματήσουν.
Και τότε —
όταν όλα ειπωθούν —
δεν έχουν πια το ίδιο βάρος.
Γιατί ο χρόνος που χάθηκε —
είναι αυτός που τελικά μετρά.
Και εκεί —
σε αυτόν τον χρόνο —
οι κοινωνίες δεν κρίνονται από όσα λένε.
Κρίνονται από όσα δεν είπαν
όταν έπρεπε.
*Ο Χρίστος Χαλικιάς είναι αρθρογράφος και συγγραφέας.