Αργοστόλι: «Φοβάμαι για όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα»

Άρθρο γνώμης του Χρήστου Πετράτου 

«Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα», λέει το πασίγνωστο τραγούδι «Φοβάμαι» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Ένας στίχος που μοιάζει διαχρονικά επίκαιρος στην ελληνική πραγματικότητα, όπου συχνά η εκάστοτε ηγεσία — είτε σε κεντρικό είτε σε αυτοδιοικητικό επίπεδο — αποφασίζει ερήμην των πολιτών, καθορίζοντας όμως τη ζωή και την καθημερινότητά τους.

Ένα οδοιπορικό στα υπό εκτέλεση έργα της Σιτεμπόρων αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο.

Ο δημότης σήμερα φοβάται ακόμη και να κυκλοφορήσει, μήπως τραυματιστεί από το κακοφτιαγμένο οδόστρωμα με κυβόλιθους ή από τα πρόχειρα και κακότεχνα πεζοδρόμια.

Και αν κάποιος επιχειρήσει να απευθυνθεί στο συνεργείο κατασκευής, για να εκφράσει απορίες ή προβληματισμούς σχετικά με την εκτέλεση των έργων ή τη ρύθμιση της κυκλοφορίας, πολλές φορές μένει άφωνος μπροστά στην εριστική συμπεριφορά που συναντά.

Την ίδια στιγμή, απουσιάζει ένας αρμόδιος εκπρόσωπος του Δήμου που να βρίσκεται καθημερινά στο σημείο, να συνομιλεί με τους δημότες και να επιβλέπει την ομαλή εξέλιξη των εργασιών.

Ο εκνευρισμός είναι πλέον εμφανής — και ίσως όχι άδικα — καθώς γίνεται αντιληπτό ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν.

Οι έμποροι της περιοχής αναρωτιούνται πώς θα πραγματοποιείται πλέον η παραλαβή εμπορευμάτων, όταν ο δρόμος έχει περιοριστεί αισθητά από τα τοξωτά πεζοδρόμια. Τα οχήματα τροφοδοσίας θα είναι αναγκασμένα να διακόπτουν την κυκλοφορία, προκειμένου να εφοδιάζουν τα καταστήματα, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη δύσκολη κατάσταση.

Και μέσα σε όλα αυτά, εύλογα γεννώνται απορίες για αυτές τις περίεργες μπάρες αποτροπής στάθμευσης με λουκέτο, που έχουν τοποθετηθεί σε διάφορα σημεία.

Ποιον αποτρέπουν τελικά και τι ακριβώς εξυπηρετούν, τη στιγμή που δεν υφίσταται ενεργή λειτουργία Δημοτικής Αστυνομίας;

Η λογική σειρά των πραγμάτων επιβάλλει πρώτα την ύπαρξη των μηχανισμών που θα εφαρμόσουν την τάξη και έπειτα την επιβολή των περιοριστικών μέτρων.

Από ό,τι φαίνεται, το Αργοστόλι οδηγείται σταδιακά σε μια πόλη γεμάτη «καντουνόδρομους».

Οι δημότες, βέβαια, δεν ευθύνονται για αυτή την κατάσταση, ούτε την επιδίωξαν, ούτε και ρωτήθηκαν. Προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν και να προσαρμόσουν την καθημερινότητά τους στο νέο πλαίσιο που διαμορφώνεται.

Το φετινό καλοκαίρι θα αποτελέσει την πρώτη πραγματική δοκιμασία για την παραλιακή οδό, υπό συνθήκες αυξημένου κυκλοφοριακού φόρτου. Ωστόσο, τα πρώτα δείγματα δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, καθώς ήδη τις ώρες αιχμής παρατηρείται έντονο κυκλοφοριακό κομφούζιο.

Με δεδομένο ότι η Σιτεμπόρων μετατρέπεται ουσιαστικά σε οδό ήπιας κυκλοφορίας οχημάτων, είναι αναπόφευκτο ότι ο μεγαλύτερος όγκος των οχημάτων θα διοχετεύεται πλέον στην οδό Αντώνη Τρίτση.

Και κάπως έτσι, το απρόβλεπτο μοιάζει να έχει μετατραπεί σε καθημερινότητα για το Αργοστόλι. Μια πόλη που αλλάζει γρήγορα, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι οι δημότες είναι κομμάτι αυτής της αλλαγής ή ότι λήφθηκαν υπόψη οι αστικές συνήθειες μιας ζωής αλλά ούτε και οι νέες ανάγκες των δημοτών των επισκεπτών.