Η αίσθηση του παντοτινού και το τέλος της αλαζονείας

Άρθρο γνώμης του Χρήστου Πετράτου

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την πολιτική, ζήτησε – σύμφωνα με τη γνωστή πολιτική αφήγηση της εποχής – τις συμβουλές του πατέρα του, Γεωργίου Παπανδρέου. Μία από αυτές φέρεται να ήταν η εξής: «Πρόσεχε τον Καραμανλή. Έχει την αίσθηση του παντοτινού».

Η φράση αυτή έρχεται στο μυαλό μου παρακολουθώντας την αρθρογραφία της φιλικά προσκείμενης προς τη δημοτική αρχή ιστοσελίδας το τελευταίο διάστημα. Με ένα συνεχές κρεσέντο αμφισβήτησης κάθε διαφορετικής άποψης, επιχειρείται να τεθούν υπό αμφισβήτηση τα πάντα: από τη συνεργασία των δύο παρατάξεων μέχρι τα κίνητρα όσων συμμετέχουν σε αυτήν, συνοδευόμενα μάλιστα από υπαινιγμούς και σενάρια περί «ανίερων συναλλαγών».

Η εικόνα που εκπέμπεται είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει έξω από το πλαίσιο της σημερινής δημοτικής αρχής. Σαν να θεωρείται δεδομένο ότι ο κ. Θεόφιλος Μιχαλάτος θα παραμείνει δήμαρχος επ’ αόριστον και θα αποχωρήσει μόνο όταν το αποφασίσει ο ίδιος.

Πρόκειται όμως για το συνηθισμένο πολιτικό λάθος της εξουσίας: την αίσθηση του παντοτινού.

Στη δημοκρατία κανείς δεν είναι μόνιμος και καμία εξουσία δεν είναι δεδομένη.

Η μέχρι σήμερα επταετής παρουσία της δημοτικής αρχής έχει αφήσει το αποτύπωμά της. Δυστυχώς, αυτό που παραμένει «παντοτινό» είναι τα προβλήματα του Δήμου: η αίσθηση εγκατάλειψης πολλών δημοτικών ενοτήτων, η προβληματική διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού και η δυσκολία επικοινωνίας των πολιτών με τη δημοτική διοίκηση.

Σε αρκετές παρεμβάσεις παρατηρήθηκαν κακοτεχνίες, προχειρότητες, καθυστερήσεις και αντικρουόμενες αποφάσεις, όπως συνέβη και με το ζήτημα του ωραρίου εφοδιασμού των καταστημάτων.

Εξαίρεση αποτελεί η νέα παιδική χαρά μπροστά από το κλειστό «Αντώνης Τρίτσης», όπου, μετά από δημόσιες επισημάνσεις, τοποθετήθηκε προστατευτικό κιγκλίδωμα στην πλευρά του δρόμου.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γεννήθηκε η συνεργασία των παρατάξεων «Κεφαλονιά – Νησί για Όλους» και «Ισχυρή Κεφαλονιά». Δεν προέκυψε από παρασκηνιακές συμφωνίες ούτε από επιβολές τρίτων. Υπήρξε αποτέλεσμα μιας κοινωνικής ανάγκης, όπως αυτή εκφράστηκε από πολίτες που επιθυμούν μια διαφορετική προοπτική για τον Δήμο.

Η συνεργασία αυτή ξεκίνησε και εξελίχθηκε δημόσια, με πρωτοβουλία ανθρώπων που αγαπούν τον τόπο τους και πιστεύουν ότι η συνένωση δυνάμεων μπορεί να δημιουργήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διοίκησης.

Άλλωστε, κανένας δήμαρχος δεν εκλέγεται μόνος του. Για να εκλεγεί, χρειάζεται ανθρώπους που θα τον στηρίξουν, θα τον εμπιστευθούν και θα εργαστούν μαζί του. Και τελικά χρειάζεται τους πολίτες, οι οποίοι με την ψήφο τους επιβεβαιώνουν ή αποσύρουν αυτή την εμπιστοσύνη.

Οι πολιτικές διαδρομές του παρελθόντος έχουν ασφαλώς τη δική τους ιστορική σημασία. Δεν μπορούν όμως να καθορίζουν εσαεί τις επιλογές του παρόντος και του μέλλοντος.

Ο Αλέξανδρος Παρίσης αποσύρθηκε δημοκρατικά, παραδίδοντας την ηγεσία στον Γιάννη Λυκούδη χωρίς προϋποθέσεις και αστερίσκους. Επομένως, η κοινή απόφαση να ενωθούν οι δυνάμεις με τον Αλέξανδρο Παντελειό αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική πράξη, που υπερβαίνει παλιές διαχωριστικές γραμμές και κομματικές αναφορές, με στόχο μια νέα πρόταση για τον Δήμο Αργοστολίου.

Ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι πρόσωπα ή παρατάξεις. Είναι τα προβλήματα που παραμένουν άλυτα και κινδυνεύουν να παραδοθούν ως κληρονομιά στην επόμενη δημοτική περίοδο.

Η σημερινή δημοτική αρχή, δυόμισι χρόνια πριν από τις εκλογές, δείχνει να επενδύει περισσότερο στην επικοινωνιακή διαχείριση της φθοράς της παρά στην ουσιαστική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων.

Η δημοκρατία δεν γνωρίζει παντοτινούς. Γνωρίζει μόνο την ελεύθερη βούληση των πολιτών. Και όταν μια κοινωνία αισθανθεί ότι χρειάζεται μια νέα πορεία, τότε οι πολιτικές ισορροπίες αλλάζουν, όσο ισχυρές κι αν φαίνονται.

Οι ψήφοι άλλωστε δεν είναι βαλίτσες. Δεν μεταβιβάζονται, δεν κληρονομούνται και δεν προεξοφλούνται. Ανήκουν αποκλειστικά στους πολίτες.