Αργοστόλι: «Εγώ είμαι υπέρ του Δήμου» – Στην καθημερινότητα όμως κρίνεται

Άρθρο γνώμης του Χρήστου Πετράτου

Η φράση του δημάρχου Αργοστολίου «εγώ είμαι… υπέρ του Δήμου» ίσως τελικά να συμπυκνώνει ολόκληρη την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Γιατί μέσα σε λίγες ώρες συζητήθηκαν τρία εντελώς διαφορετικά θέματα: η ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα σε επίτιμο δημότη, η είσοδος του ίδιου του δημάρχου στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΚΑΠ και η διεκδίκηση του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.

Τρία θέματα χωρίς άμεση σχέση μεταξύ τους. Αν όμως τα δει κανείς συνολικά, δημιουργούν μια πολιτική εικόνα που αξίζει να συζητηθεί.

Ο επίτιμος δημότης

Η ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας σε επίτιμο δημότη είναι ασφαλώς μια απόφαση που μπορεί να λάβει το Δημοτικό Συμβούλιο.

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να τιμάται ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτό είναι αυτονόητο.

Το ερώτημα είναι ποια συγκεκριμένη προσφορά προς την Κεφαλονιά και τον Δήμο Αργοστολίου τεκμηριώνει την απονομή μιας τόσο ιδιαίτερης τιμητικής διάκρισης στο συγκεκριμένο πρόσωπο.

Στη συζήτηση η επιχειρηματολογία κινήθηκε κυρίως γύρω από την επίσκεψη του Προέδρου στην Κεφαλονιά για την εορτή του Αγίου Γερασίμου, την τιμή προς τον θεσμό και την προβολή που μπορεί να προσφέρει στο νησί η παρουσία του.

Ακούστηκε μάλιστα και το επιχείρημα της σημασίας που έχει το γεγονός ότι επέλεξε την Κεφαλονιά και όχι την Κέρκυρα.

Η τιμή προς τον θεσμό είναι δεδομένη. Η απονομή όμως μιας προσωπικής τιμητικής διάκρισης θα ήταν χρήσιμο να συνοδεύεται από σαφή αιτιολόγηση της συγκεκριμένης προσφοράς που τιμάται.

Άλλωστε, πρόκειται για την τρίτη ανακήρυξη επίτιμου δημότη μέσα στο 2026, μετά τον Simon Pegg και τον Παναγιώτη Γιαννάκη.

Ο δήμαρχος μπαίνει στον ΟΚΑΠ

Το δεύτερο θέμα έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Μετά την αποχώρηση του κ. Γαβριελάτου, τη θέση του στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΚΑΠ καταλαμβάνει ο ίδιος ο δήμαρχος Αργοστολίου.

Είναι μια επιλογή με πολιτικό ενδιαφέρον.

Ο δήμαρχος, αντί να περιοριστεί στον θεσμικό του ρόλο ως επικεφαλής της Δημοτικής Αρχής, επιλέγει να συμμετέχει προσωπικά στο Διοικητικό Συμβούλιο ενός οργανισμού του Δήμου.

Μπορεί αυτό να σημαίνει ότι θέλει να έχει άμεση εικόνα και ενεργότερο ρόλο στη λειτουργία του ΟΚΑΠ. Μπορεί πολιτικά να διαβαστεί και ως επιλογή στενότερης προσωπικής εποπτείας.

Σε κάθε περίπτωση, από τη στιγμή που ο δήμαρχος μπαίνει ο ίδιος στο Διοικητικό Συμβούλιο, αναλαμβάνει πλέον και μεγαλύτερο μερίδιο πολιτικής ευθύνης για όσα συμβαίνουν στον Οργανισμό.

Η μάχη για το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ

Το τρίτο θέμα έχει ισχυρό κοινωνικό πρόσημο.

Με την ανάκληση του συμβολαίου δωρεάς του 1998, η Δημοτική Αρχή ανοίγει τον δρόμο για τη διεκδίκηση του ακινήτου του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, με στόχο την αξιοποίησή του προς όφελος των ατόμων με αναπηρία και του «Υπερίωνα».

Ο στόχος είναι σημαντικός.

Στη συζήτηση, όμως, τέθηκαν από την αντιπολίτευση ζητήματα που αφορούν το ιδιοκτησιακό και νομικό καθεστώς του ακινήτου. Επομένως, άλλο είναι η πολιτική βούληση και άλλο η νομική δυνατότητα να φτάσει η υπόθεση στο αποτέλεσμα που επιδιώκεται.

Η επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας δεν θα κριθεί στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά στο αν τελικά η διεκδίκηση θα αποδώσει.

Και τελικά, ποια εικόνα μένει;

Μέσα σε μία συνεδρίαση είδαμε μια θεσμική κίνηση υψηλού συμβολισμού, μια προσωπική παρέμβαση του δημάρχου στη διοίκηση του ΟΚΑΠ και μια κοινωνική διεκδίκηση γύρω από το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.

Καθεμία μπορεί να έχει τη δική της λογική.

Όταν όμως εμφανίζονται ταυτόχρονα, δημιουργούν αναπόφευκτα και μια συνολική πολιτική εικόνα.

Και γεννούν ένα απλό ερώτημα: Μήπως η Δημοτική Αρχή αυτή την περίοδο επενδύει περισσότερο στην εικόνα που εκπέμπει παρά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας;

Δεν είναι απαραίτητο ότι αυτή είναι η πρόθεση. Η απάντηση, άλλωστε, δεν θα δοθεί μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου.

Θα δοθεί έξω από αυτήν.

Στους δρόμους και στα πεζοδρόμια. Στις υποδομές. Στις υπηρεσίες. Στην κατάσταση της πόλης και των χωριών. Στην ταχύτητα με την οποία αντιμετωπίζονται τα προβλήματα που συναντά καθημερινά ο δημότης.

Ίσως λοιπόν η φράση «εγώ είμαι… υπέρ του Δήμου» να ήταν πράγματι η χαρακτηριστικότερη της συνεδρίασης.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι ποιος δηλώνει ότι είναι υπέρ του Δήμου. Το ζητούμενο είναι η πολιτική σου να είναι υπέρ του δήμου (δημοτών). 

Χρήστος Πετράτος