Βρέθηκα σήμερα το απόγευμα στην κεντρική πλατεία του Αργοστολίου, μαζί με τον γιο μου 7 ετών. Ο καιρός όμορφος, το Λιθόστρωτο γεμάτο κόσμο, και στην καρδιά της πλατείας μια παιδική ζωντάνια: δεκάδες παιδάκια είχαν μαζευτεί γύρω από έναν ζογκλέρ που ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το νούμερό του.
«Πέντε λεπτά ακόμα!» φώναζε εύθυμα με τη ντουντούκα του, κι ένα κύμα ανυπομονησίας διαγραφόταν στα πρόσωπα των μικρών θεατών. Γύρω τους μαμάδες, μπαμπάδες, περαστικοί – όλοι με ένα χαμόγελο, έτοιμοι να απολαύσουν λίγες στιγμές κεφιού.
Ο ζογκλέρ ξεκίνησε με τρεις φλεγόμενους πυρσούς, και στη συνέχεια παρουσίασε ένα εντυπωσιακό κόλπο με μια γυάλινη μπάλα – σαν εκείνες που παίζαμε μικροί. Το θέαμα εξελισσόταν όμορφα, με δεξιοτεχνία, ισορροπίες και κόλπα που θύμιζαν… Ρονάλντο, με μπάλες και σχοινάκια – και το κοινό ενθουσιασμένο.
Ώσπου ξαφνικά, το σκηνικό άλλαξε.
Μέσα στο πλήθος, τρεις ανήλικοι — γνωστοί για τη συχνή και συχνά προκλητική παρουσία τους στην πλατεία — άρχισαν να παίζουν μπουνιές και κλωτσιές μεταξύ τους.
Σαν άγρια ζώα που κατέβηκαν από το βουνό στη πόλη …
Μέσα στα παιδιά…
Μέσα στον κόσμο…
Σαν να μην υπάρχει τίποτα και κανείς να τους σταματήσει.
Οι οικογένειες κοίταζαν τρομαγμένες.
Άλλοι προς τον ζογκλέρ, προσπαθώντας να κρατήσουν την αθώα μαγεία της στιγμής για τα παιδιά τους.
Άλλοι προς το σημείο της έντασης, αποσβολωμένοι.
Η αστυνομία;
Άφαντη.
Κανείς δεν παρενέβη εγκαίρως.
Κανείς δεν απέτρεψε αυτό το επεισόδιο.
Και ένα όμορφο απόγευμα, ένα χαρούμενο παιδικό σκετς, αμαυρώθηκε από ένα επανεμφανιζόμενο φαινόμενο — που κανείς δεν τολμά πλέον να κρύψει κάτω από το χαλί. Η πλατεία του Αργοστολίου, η βιτρίνα της πόλης, έχει μετατραπεί πολλές φορές σε πεδίο ανομίας.
Γιατί;
Γιατί σε μια τόσο κεντρική πλατεία δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα πρόληψης;
Ούτε ένας δημοτικός αστυνομικός, ούτε ένα περιπολικό να εμφανιστεί όταν μαζεύονται δεκάδες παιδιά;
Γιατί να πρέπει ένα παιδικό σκετς να τελειώσει με φόβο και αναστάτωση;
Κάτι τόσο όμορφο, τόσο αθώο, όπως ένα παιδικό σκετς στην πλατεία, δεν πρέπει να μετατρέπεται σε σκηνή ανησυχίας και φόβου.
Η παρουσία της αστυνομίας — ή έστω της δημοτικής αστυνομίας — δεν είναι πολυτέλεια. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να νιώθουμε ασφαλείς στους δημόσιους χώρους μας.
Ας δούμε επιτέλους σοβαρά την ανάγκη για συστηματική αστυνόμευση της πλατείας, ιδιαίτερα τις ώρες και ημέρες με υψηλή επισκεψιμότητα.
Δεν ζητάμε υπερβολές. Ζητάμε αυτονόητα.