Η πλατεία Βαλλιάνου είναι – θέλουμε να το πιστεύουμε – το πιο εμβληματικό σημείο της πόλης μας. Ο καθρέφτης του Αργοστολίου. Εκεί όπου ο τουρίστας θα πιει τον καφέ του, εκεί που το παιδί θα φάει ένα παγωτό, εκεί που ο ντόπιος κάνει τον απογευματινό του περίπατο. Κι εκεί που, δυστυχώς, το αυτονόητο συνεχίζει να παραβιάζεται.
Λάβαμε μία ακόμη καταγγελία από αναγνώστρια, η οποία συνοδευόταν από σαφείς φωτογραφίες: τραπεζοκαθίσματα απλωμένα επάνω σε οδηγούς όδευσης τυφλών – αυτές τις χαρακτηριστικές ανάγλυφες λωρίδες που βρίσκονται σε πεζοδρόμια και πλατείες για να καθοδηγούν συνανθρώπους μας με οπτική αναπηρία.
Και η ερώτηση που πλανάται είναι απλή, αλλά βαριά:
Ποιος αποφάσισε ότι το κέρδος ενός τραπεζιού αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Για μια ακόμη χρονιά – όπως πολύ εύστοχα σημειώνει η αναγνώστρια – ο “σεβασμός” πήγε περίπατο. Ή μάλλον… έφυγε με delivery. Γιατί, όπως φαίνεται, ο δημόσιος χώρος έχει γίνει ατομική υπόθεση: όσο περισσότερα τραπέζια στρώνεις, τόσο λιγότερο χώρο αφήνεις για τους υπόλοιπους.
Και ναι, η τουριστική περίοδος είναι στο φουλ. Και ναι, τα καταστήματα αγωνίζονται να επιβιώσουν. Αλλά όχι, ο πολιτισμός δεν είναι προαιρετικός το καλοκαίρι.
Δεν μπορεί να θεωρείται “παράπλευρη απώλεια” το δικαίωμα κάποιου να περπατήσει, να κινηθεί, να διασχίσει την πλατεία με ασφάλεια. Ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους με μειωμένη όραση.
Κι επειδή κάποιοι θα πουν “σιγά, δεν έγινε και τίποτα”, ας αναρωτηθούν:
-
Πόσοι συμπολίτες μας θα τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν σε έναν σερβιτόρο που βάζει καρέκλες πάνω στη λωρίδα όδευσης;
-
Πόσοι τυφλοί συμπολίτες μας περνούν καθημερινά από εκεί και απλώς προσπαθούν να μην σκοντάψουν στην αδιαφορία μας;
Μία αυτοψία, ένα βλέμμα, μια ευθύνη
Η αναγνώστρια που επικοινώνησε μαζί μας μάς κάλεσε να κάνουμε μια βόλτα γύρω από την πλατεία. Την πήραμε στα σοβαρά. Και ναι, είναι όπως ακριβώς τα λέει. Οι φωτογραφίες δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας.
Η κατάσταση χρήζει άμεσης παρέμβασης. Όχι για να τιμωρηθεί κάποιος. Αλλά για να υπενθυμίσουμε ως κοινωνία ότι κάποια πράγματα δεν είναι θέμα πολιτικής ή παρατάξεων: είναι θέμα παιδείας.
Θέλουμε πλατείες προσβάσιμες σε όλους. Όχι μόνο στους πελάτες.
Το Αργοστόλι δεν χρειάζεται περισσότερες καρέκλες. Χρειάζεται περισσότερη συνείδηση.
Η προσβασιμότητα δεν είναι κάτι που “μπαίνει σε δεύτερη μοίρα”. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα, κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες. Όπως είναι και ένδειξη μιας κοινωνίας που σέβεται και φροντίζει τους πιο ευάλωτους.
Αν δεν μπορούμε να το εξασφαλίσουμε ούτε στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, τότε ας σταματήσουμε να μιλάμε για “τουριστική ανάπτυξη” και “σύγχρονη πόλη”.
Γιατί ο πραγματικός πολιτισμός δεν είναι το πώς φερόμαστε στους τουρίστες, αλλά το πώς φερόμαστε στους δικούς μας ανθρώπους.