Φέτος, στις 14 Αυγούστου το πανηγύρι στα Αργίνια δεν θα στηθεί. Ο δρόμος προς το χωριό παραμένει κομμένος από την κακοκαιρία του περασμένου Φεβρουαρίου – αυτής που ήρθε χωρίς όνομα, αλλά άφησε πίσω της πληγές. Πληγές που δεν επουλώθηκαν ποτέ, γιατί κανείς δεν φρόντισε να το κάνει.
Οι ελάχιστοι κάτοικοι του ιστορικού χωριού είναι εξοργισμένοι. Ο δήμαρχος Θεόφιλος Μιχαλάτος τους είχε δώσει τον λόγο του: μέχρι το πανηγύρι, ο δρόμος θα έχει αποκατασταθεί. Μα ο Αύγουστος έφτασε, η γιορτή πλησιάζει και η υπόσχεση έμεινε μετέωρη, ξεχασμένη κάπου στα συρτάρια της αδιαφορίας.
Από χθες, που εμφανίστηκε το πρώτο φιδάκι κόσμος άρχισε να ανεβαίνει στα Αργίνια με ιδιωτικά αυτοκίνητα, με δυσκολία, ταλαιπωρία, κινδύνους. Η πρόταση των ντόπιων: να πηγαίνουν από Καπανδρίτι, μέσα από έναν όμορφο γύρο στα χωριά του Αίνου. Γιατί ο δρόμος που θα έπρεπε να έχει ήδη φτιαχτεί, απλώς είναι γκρεμός.
Τα Αργίνια δεν είναι ένα ακόμα μικρό χωριό. Είναι ένα κομμάτι της Ιστορίας της Κεφαλονιάς – και της Ελλάδας. Μαζί με τα Καλάβρυτα, συγκαταλέγονται στα Μαρτυρικά Χωριά του Έθνους, λόγω της μαζικής εκτέλεσης όλων των ανδρών του χωριού από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Το ελληνικό κράτος, τιμώντας αυτή τη θυσία, αναγνώρισε τα Αργίνια ως ξεχωριστή Κοινότητα με διακριτά διοικητικά προνόμια.
Είναι επίσης το δεύτερο χωριό μετά το Μαρκόπουλο όπου εμφανίζονται τα «φιδάκια της Παναγίας», ένα φαινόμενο που συγκινεί, καθηλώνει και προσελκύει πλήθος προσκυνητών κάθε Δεκαπενταύγουστο.
Κάθε χρόνο, στις 14 Αυγούστου, οι Αργινιώτες επιστρέφουν – από την Αθήνα, το εξωτερικό, απ’ όπου κι αν τους έφερε η ζωή – για να βρεθούν στο χωριό τους, να στήσουν το πανηγύρι, να θυμηθούν, να τιμήσουν, να μιλήσουν με τον χρόνο. Μα φέτος, αυτό το αντάμωμα δεν θα γίνει. Όχι γιατί δεν θέλουν οι άνθρωποι. Αλλά γιατί τους ξέχασε ο Δήμος.
Και σ’ αυτό το “ξέχασμα” δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Υπάρχει μόνο οργή!