Μερικές σκέψεις… όπως ακριβώς τις νιώθω.
Συχνά αναρωτιέμαι: γιατί συνεχίζω να ασχολούμαι με όλα αυτά που βλέπω και που σας μεταφέρω είτε γραπτός, είτε μέσα από φωτογραφίες, ή μέσα από κάποια βίντεο ;;;
Ίσως να θέλω να πάρετε το θάρρος να ξεκινήστε να μιλάτε, να ακουστεί και η δική σας φωνή, να γίνουμε πολλές φωνές.
Ίσως να θέλω να πάρετε θάρρος…
Αλήθεια φοβάστε κάτι και δεν μιλάτε ;;;
Με όλα όσα βλέπω καθημερινά γύρω μου, η ελπίδα λιγοστεύει. Βλέπω μια κοινωνία να ανέχεται τα πάντα.
Να συνηθίζει το ψέμα.
Να σωπαίνει.
Να αδιαφορεί σα να μην υπάρχει αύριο.
Σα να μην τους ενδιαφέρει το μέλλον των παιδιών τους.
Βλέπω ένα Δήμο της πόλης μου που δεν μπορεί να κλείσει μια λακκούβα μέσα σε λίγες ώρες, βλέπω ένα Δήμο που τον πληρώνουμε όλοι εμείς να μην κάνει τα αυτονόητα, αλλά βλέπω και ένα κράτος που κατάφερε μέσα σε λίγες ώρες να ρίξει τόνους από μπετό και πίσσα για να καλύψει το σημείο του εγκλήματος των Τεμπών που σε κάθε σοβαρή χώρα θα προστατευόταν για εβδομάδες ή και για μήνες για την συλλογή στοιχείων.
Κι όλα αυτά, μαζί με τα καθημερινά ψέματα που καταπίνουμε.
Πολιτικοί που άλλα υπόσχονταν και άλλα κάνουν.
Πολιτικοί που μιλούν για καταπολέμηση της βίας, ενώ την προωθούν. Είδαμε υπουργούς να σηκώνουν χέρι. Και μετά από λίγο… να επιστρέφουν στο κόμμα τους σαν να μη συνέβη τίποτα.
Τους βλέπουμε να καταχράζονται τους φόρους μας – δημόσιο χρήμα, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ κλπ….
Τους βλέπουμε να δίνουν απευθείας αναθέσεις στους φίλους τους – εργολάβους.
Τους βλέπουμε να κάνουν τόσα πολλά και δεν μιλάμε……
Οι νέοι/νέες δεν μπορούν πια να ζήσουν. Να κάνουν οικογένεια.
Να ελπίζουν.
Να αποταμιεύσουν.
Και ένα κομμάτι της κοινωνίας κάνει ότι δεν βλέπει.
Δεν ακούει.
Γιατί… τρώει. Και ξέρει ότι δεν το αξίζει.
Κι όμως, τρώει……
Αναρωτιέμαι: όταν σταματήσει να τρώει, θα καταλάβει τι έχασε ;;;
Ότι δεν θα βρίσκει δασκάλους ;;; Ούτε γιατρούς ;;;
Ότι τα παιδιά του θα φύγουν μακριά και δεν θα γυρίσουν ;;;
Πώς γίνεται κάποιοι να μην έχουν ίχνος ενσυναίσθησης ;;;
Δεν με νοιάζει η πολιτική. Δεν ανήκω ούτε στους μεν, ούτε στους δε, ούτε στους παραπέρα, ούτε στους παραδώθε.
Και να σας πω την αλήθεια ;;;
Δεν ξέρω αν αξίζουν αυτά τα κείμενα που γράφω. Ούτε αν αξίζουν τα βίντεο που κάνω.
Ούτε εάν αξίζουν οι συζητήσεις που κάνω με πολλούς από εσάς.
Αλλά τα κάνω. Γιατί δεν μπορώ αλλιώς.
Νιώθω απογοητευμένος.
Για τη χώρα που γεννήθηκα.
Για την πόλη στο νησί που μένω.
Για τους ανθρώπους που μεγάλωσα δίπλα τους και που συνεχίζω να μεγαλώνω.
Αλλά μέσα μου… ακόμα θέλω να ελπίζω.
Πηγη facebook Pantelis Ioannidis