Καταιγισμός σχολίων στο Facebook και ένα «κύμα» μηνυμάτων στην ηλεκτρονική διεύθυνση του KefaloniaPress ακολούθησαν την πρόσφατη καταγγελία πολίτη για τις θέσεις στάθμευσης που καταλαμβάνουν καθημερινά τα οχήματα του ΔΕΔΔΗΕ στην παραλιακή Αργοστολίου.
Η παρέμβαση αυτή αποδείχθηκε η θρυαλλίδα που άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Μετέτρεψε ένα μεμονωμένο παράπονο σε μια ευρύτερη, ζωντανή συζήτηση για το διαχρονικό κυκλοφοριακό «έμφραγμα» που ταλαιπωρεί την πόλη.
Καθώς οι απόψεις διίστανται, το ρεπορτάζ παίρνει νέα τροπή. Στο προσκήνιο έρχεται πλέον η αντίθετη άποψη, η οποία μετατοπίζει τις ευθύνες και αναδεικνύει τις βαθύτερες παθογένειες του δημόσιου χώρου.
Η πρώτη ανάρτηση: Αργοστόλι: Πόσες θέσεις στάθμευσης δικαιούται να καταλαμβάνει καθημερινά ο ΔΕΔΔΗΕ στην παραλιακή;
Απόψεις και σχόλια που ακολούθησαν:
Ο Πολίτης που πληρώνει και αυτός τέλη κυκλοφορίας & τροχονομικές παραβάσεις, ΕΧΕΙ το ίδιο δικαίωμα στον δημόσιο χώρο με οποιονδήποτε άλλο.
Όταν όμως μια υπηρεσία διαθέτει εσωτερικό χώρο στάθμευσης και παρ’ όλα αυτά τα υπηρεσιακά ή και τα προσωπικά αυτοκίνητα των εργαζομένων καταλαμβάνουν καθημερινά τις λιγοστές δημόσιες θέσεις, κάτι δεν λειτουργεί σωστά.
Το παράδοξο είναι ότι τελικά αυτός που ταλαιπωρείται, είναι ο ίδιος ο απλός πολίτης που πηγαίνει εκεί να εξυπηρετηθεί.
Εκείνος που κάνει κύκλους για να βρει θέση, ενώ όσοι εργάζονται εκεί, έχουν ήδη καταλάβει απο το χάραμα τον Δημόσιο Χώρο.
Ο δημόσιος δρόμος δεν είναι ιδιωτικό πάρκινγκ κανενός!
Αφού υπάρχει εσωτερικός χώρος στάθμευσης χ- οχημάτων, ας χρησιμοποιείται.
Είναι θέμα Σεβασμού προς τον ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΎΜΕΝΟ πολίτη και στοιχειώδους κοινής λογικής.
Ευχαριστώ, Γεράσιμος
Το καίριο ερώτημα παραμένει. Μπορεί ο κάθε επαγγελματίας να δεσμεύει όσο χώρο θεωρεί ότι του χρειάζεται χρησιμοποιώντας κάθε μέσο; Μπορούν επαγγελματίες να έχουν επί μονίμου βάσεως 4 και 5 αυτοκίνητα αδιαφορώντας για την σήμανση; Μπορούν να κλείσουν διαβάσεις και διασταυρώσεις με κίνδυνο τροχαίου ατυχήματος ή δυστυχήματος; Ένα ρεπορτάζ στους κεντρικούς και κάθετους δρόμους θα ήταν άκρως διαφωτιστικό. Ο ΚΟΚ υπάρχει για να τηρείται. Όταν όμως πέφτουν τα πρόστιμα ψάχνουν όλοι για παιδικές δικαιολογίες.
Αναγνώστης
Ως απάντηση στον τίτλο της ανάρτησης Αργοστόλι: Πόσες θέσεις στάθμευσης δικαιούται να καταλαμβάνει καθημερινά ο ΔΕΔΔΗΕ στην παραλιακή; : “όσα και τα οχήματα για το οποία ο ΔΕΔΔΗΕ πληρώνει τέλη κυκλοφορίας”. Κατά την άποψή σας, ποιός είναι ο εύλογος – όχι μεγάλος – αριθμός θέσεων στάθμευσης; Εκτός κι αν θεωρείτε ότι τα οχήματα αυτά είναι διακοσμητικά.
Οι δημότες και επισκέπτες ας αναζητήσουν την απάντηση στις – κατά ομολογία και ειδικών – άνευ σχεδίου παρεμβάσεις της δημοτικής αρχής, στην παντελή έλλειψη συγκοινωνιών (εκτός κι αν θεωρείται συγκοινωνία το μοναδικό mini-bus που πηγαινοέρχεται άδειο σε διαδρομή που πρακτικά δεν εξυπηρετεί κανέναν, απλά για το θεαθήναι, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος) σε αντίθεση με τις υπόλοιπες πόλεις του λεγόμενου δυτικού κόσμου στον οποίο καμωνόμαστε ότι ανήκουμε, στις εταιρείες ενοικίασης που έχουν καταστήσει τον δημόσιο χώρο γκαράζ τους, στα καταστήματα που δεσμεύουν με παπάκια θέσεις στάθμευσης.
Γενικά, καλό είναι να τα βάζουμε με αυτόν που φταίει κι όχι αυτόν που μας βρίσκεται και επίσης, όταν μετά το “κανείς δεν αμφισβητεί” ακολουθεί ένα “όμως…” ακυρώνει την προηγούμενη υποπρόταση.
H απάντηση του Kefaloniapress
Ευχαριστούμε για την τοποθέτηση.
Πράγματι, το πρόβλημα της στάθμευσης στο Αργοστόλι είναι πολυπαραγοντικό και έχουμε αναδείξει επανειλημμένα τις ευθύνες της δημοτικής αρχής, την έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδιασμού, τις εταιρείες ενοικιάσεων, την κατάληψη δημόσιων χώρων και κάθε άλλη στρέβλωση που επιβαρύνει την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών.
Ωστόσο, το συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν αφορούσε το συνολικό κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης. Αφορούσε μια συγκεκριμένη εικόνα: τη μόνιμη κατάληψη μεγάλου αριθμού δημόσιων θέσεων στάθμευσης από οχήματα του ΔΕΔΔΗΕ σε έναν ιδιαίτερα επιβαρυμένο χώρο.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα συνεργεία του ΔΕΔΔΗΕ επιτελούν κρίσιμο έργο και ότι τα υπηρεσιακά οχήματα πρέπει να σταθμεύουν κάπου. Το εύλογο ερώτημα όμως παραμένει: είναι η συγκεκριμένη πρακτική η καλύτερη δυνατή λύση ή θα μπορούσε να αναζητηθεί διαφορετική χωροθέτηση που να εξυπηρετεί τόσο τις επιχειρησιακές ανάγκες του οργανισμού όσο και την πόλη;
Ο δημόσιος διάλογος δεν λειτουργεί με τη λογική «αφού υπάρχουν και άλλα προβλήματα, αυτό δεν συζητιέται». Αντίθετα, κάθε ζήτημα μπορεί και πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά, με στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητας όλων.