ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΦΩΚΑΣ ο Δεσπότης μας: Σαν απόψε πέταξε στους Φωτεινούς Κόσμους

651

Είναι ακριβώς η ίδια ώρα που κάνω αυτή την ανάρτηση με το 2015 που τηλεφώνησε ο Δεσπότης μας για να μιλήσουμε για κάποιες λεπτομέρειες της ενθρόνισής του στην Κεφαλονιά. Ταξίδευε προς Θεσσαλονίκη.  Ηταν ευτυχισμένος, όχι απλά ευδιάθετος, μίλησε πάρα πολύ ώρα και με τη μητέρα μου, την Αθηνά. Και τι δεν θυμήθηκαν.Και τι γέλια! Τι ανέκδοτα και αναμνήσεις απο διάφορα αστεία περιστατικά στο σπίτι του νόνου μου του παπά – Βαγγέλη Χιόνη.

Τη νύχτα ξυπνησα από έναν εφιάλτη. Ημουν κλεισμένη στο υπόγειο της Μητρόπολης μαζί με το Γεράσιμο και δεν μπορούσαμε να βγούμε. Δεν υπήρχε πόρτα. Γκρίνιαζα που τόσα χρόνια μεσα στη Μητρόπολη δεν είχε μάθε τα μυστικά περάσματα.. Μου είπε “Θα σε βγάλω αλλά εγω θα μείνω εδω”…( Οταν στην κηδεία είδα το εσωτερικό του τάφου του αναγνώρισα το χώρο που είχαμε εγκλωβιστεί στον εφιάλτη..)

Δεν είχε γένια, ήταν με το νεανικό του πρόσωπο ως μαθητής του Γυμνασίου αλλά νομίζω φορούσε ράσο..

Ηταν τρομακτική η αίσθηση να μη μπορείς να βγεις από ένα λάκκο , που πετάχτηκα κάθιδρη.. Ξυπνάω τη μάνα μου “κάτι συμβαίνει στο Γεράσιμο”… “Θα είχανε τροχαίο” αλαφιάζεται η μάνα μου.. Ηταν 01.30πμ (Αργότερα έμαθα ότι ήταν η ώρα που εξέπνευσε…

Δεν τολμούσαμε να τηλεφωνήσουμε. Μείναμε ξάγρυπνες.. Στις 5 το πρωί μου τηλεφώνησε ο Σταύρος ο Σπαθής και μου είπε το μαύρο μαντάτο.. Λίγα λεπτά αργότερα τηλεφώνησε και ο Αποστόλης… Ενα μαυρο σύννεφο σκέπασε τις καρδιές μας και όλη την Κεφαλονιά.Και αυτό το σύννεφο δεν έχει φύγει ακόμα ούτε απο τις καρδιές μας ούτε από την Κεφαλονιά..

Στη συνέχεια διαβάστε την ανάρτηση του Αποστόλη Μαγουλά , εις μνήμη του Γεράσιμου.. 
Πέρασαν εννιά χρόνια χωρίς το Γεράσιμο… .
Παπά Γεράσιμος Φωκάς .
Ένας Άγγελος .
Την νύχτα της 21ης προς την 22α Ιουνίου , έκλεισαν τα φτερά ενός ‘Αγγέλου , του Αγγελικότερου όλων .
Κοντολογίς , το γλυκό του χαμόγελο , ένα αμάλγαμα από φως , παιδικότητα , ζεστασιά , αγάπη , καλοσύνη και πραότητα , έπαψε να υπάρχει.
Ο Παπά Γεράσιμος Φωκάς , ο Γεράσιμος της καρδιάς κάθε Κεφαλλονίτη , ο καλός μου φίλος , λίγες μέρες μετά την εκλογή του ως Μητροπολίτη Κεφαλονιάς και μερικές μέρες πριν την ενθρόνισή του , άφησε πρόσκαιρα την τελευταία του πνοή , λες και η ακατάλυτη ροπή του σύμπαντου ετούτη τη φορά έχασε το μέτρο .
Ο Παπά Γεράσιμος ήταν άνθρωπος χαρισματικός .
Σε κέρδιζε από τη πρώτη επαφή μαζί του .
Ήταν ταπεινός και καταδεκτικός .
Στα χείλη του υπήρχε σχεδόν πάντοτε ένα γλυκό χαμόγελο που όμοιο του μόνο σε παιδί βρίσκει κανείς , στα μάτια του ανίχνευες τη ζεστασιά της καλοσύνης και στη καρδιά του τον πόνο για τον πόνο των άλλων .
Ο λόγος του υπήρξε μεστός και ουσιαστικός .
Ως μοναχός με μακροχρόνια παραμονή στη Μονή Κουτλουμουσίου στον Άθωνα , εξασκημένος να ζει με το ελάχιστο που έχει ανάγκη ο άνθρωπος , αφιέρωσε τη ζωή του στην ουσία της βασικής ιδέας του Χριστιανισμού που υπηρετούσε .
Στην παροχή της Αγάπης .
Στην έμπρακτη παροχή της Αγάπης και όχι στη στείρα λεκτική επίκληση της , ως είθισται από τη συντριπτική πλειοψηφία του κλήρου που ναι μεν επικαλείται την Αγάπη , αλλά , απέχει παντελώς από τις πράξεις που την προσδιορίζουν .
Σ’ένα χώρο που επικρατεί κατά κανόνα η υποκρισία , η έπαρση , η αρχομανία και η επίδειξη , που «απαστράπτει» από τις ανταύγειες των χρυσοκεντημένων μοτίβων των αμφίων και των πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων, που κοσμούν τα χρυσά ή χρυσωμένα αντικείμενα – διακριτικά της ιεραρχίας του κλήρου κατά τα Βυζαντινά πρότυπα (!!!!) – και σ’ένα κλήρο που στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι παντελώς αποκομμένος από τις ανάγκες του συνανθρώπου , συμμετέχοντας μόνο στο τυπικό και στις τελετές , ο Παπά Γεράσιμος , αθόρυβα , κρατώντας για τον εαυτό του τη ταπεινότητα , ένα τριμμένο ράσο κι’ένα ζευγάρι τρύπια παπούτσια , ξεχύνονταν καθημερινά ανάμεσα στους ανθρώπους για να αφουγκραστεί τις ανάγκες τους , να απαλύνει το πόνο τους , να προσφέρει ότι είχε συλλέξει γι’αυτό το σκοπό , να συμπαρασταθεί στην αρρώστια τους και στην ανημποριά τους .
«Μεγάλες ανάγκες παιδάκι μου» , «μεγάλη δυστυχία Αποστόλη μου» μου έλεγε και το παιδικό του χαμόγελο χάνονταν και τα μάτια του βούρκωναν.
Ο Παπά Γεράσιμος υπήρξε η μεγάλη ψυχή της Αγάπης .
Ήταν το φωτεινό παράδειγμα , ο εκφραστής της ανιδιοτελούς Αγάπης .
Όλη του η ζωή υπήρξε μια συνεχής προσφορά στον άνθρωπο που είχε ανάγκη υλικής και ηθικής συμπαράστασης .
Θα αναφέρω εδώ ένα περιστατικό μόνο .
Όταν ο Γεράσιμος πήγε συνοδεία με τη βοήθεια που εστάλη στους Σέρβους , γύρισε από τη Σερβία ξυπόλητος , γιατί άφησε ακόμα και τα παπούτσια του σε κάποιο Σέρβο.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατέλειωτες για τη προσφορά του που ξεπέρναγε τα όρια της αυτοθυσίας .
Μα έτσι ήταν ο Παπά Γεράσιμος . Είχε μια καρδιά θυσιαστική υπέρ των πάντων.
Μια καρδιά που σύνθλιβε τις δικές του ανάγκες για να χωρέσει τις ανάγκες των άλλων .
Μιας καρδιάς που τον πρόδωσε πρόωρα .
Όντας ταλαιπωρημένος από τον καθημερινό του αγώνα , αλλά και από τις επιπρόσθετες υποχρεώσεις των ημερών , η καρδιά του δεν άντεξε.
H απώλεια του Παπά Γεράσιμου υπήρξε μεγάλο πλήγμα για την Κεφαλονιά.
Ήταν πολύ σημαντικό να βρίσκονταν στα ανώτερα κλιμάκια της Ιεραρχίας άνθρωπος με τέτοιο ήθος και τέτοιες ευαισθησίες.
Στην ηρεμία των Ομαλών , στη Μονή Αγίου Γερασίμου , σιμά στο Ιερό του μετασεισμικού Καθολικού , αγνάντια του Αίνου , κάτω από τη σκιά του μεγάλου πλάτανου που κατά την παράδοση φύτεψε ο μοναχός Γεράσιμος Νοταράς το 1570 , στα σπλάχνα της ίδιας γης που ετάφη το 1579 ο Γεράσιμος Νοταράς , μετέπειτα Άγιος Γεράσιμος , ετάφη και ο Παπά Γεράσιμος.
Σ’αυτό το σημείο που αποτελεί το μπούσουλα κάθε Κεφαλλονίτικης καρδιάς σ’όποια γωνιά της γης και να χτυπά , βρισκόμαστε κάθε τέτοια μέρα , όλοι εμείς που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε το Παπά Γεράσιμο , για να εναποθέσουμε ένα φιόρο στη μνήμη του.
Αναπαύσου εν ειρήνη Γεράσιμε μου .

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Captcha verification failed!
CAPTCHA user score failed. Please contact us!