Γράφει ο Σωτήρης Νικολακόπουλος
Ποιητής – Δοκιμιογράφος – Κριτικός
Μέλος : – Της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών Ε.Ε.Λ.
– Της Πανελληνίου ένωσης λογοτεχνών Π.Ε.Λ.
– Του Κύκλου ποιητών
Η Γαλάτεια Βέρρα, με έντονη παρουσία στην πολιτιστική και πνευματική ζωή της Πάτρας και όχι μόνο, γράφει ποίηση και έχει δημοσίευση σε περιοδικά και εφημερίδες.
Το έργο της ‘Ψίθυροι βαθιάς αλληγορίας’ από τον εκδοτικό οίκο Κέδρος είναι το όγδοο της ποιητικό βιβλίο.
Γεννήθηκε το 1976 στην Πάτρα. Απόφοιτος του τμήματος μουσικών σπουδών του Α.Π.Θ. Έχει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης. Εργάζεται ως μουσικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση Κεφαλληνίας. Μιλάει αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά. Είναι μέλος Της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών Π.Ε.Λ., της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδας καθώς και μέλος της Εταιρείας Κεφαλλήνων Λογοτεχνών.
Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και αρκετά άλλα έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά.
Έχει γράψει Ποίηση 1. Η ευγένεια των ήχων (2011), Ο Κήπος με τις Λέξεις 2. Χρώματα αλήθειας (2012), Γαβριηλίδης 3. Άχρονα πρόσωπα (2014), Γαβριηλίδης 4. Τροχιές πορφυρές (2015), Γαβριηλίδης 5. Υπερβατική υφή (2017), Γαβριηλίδης 6. Στον καμβά των αιώνων (2019), Γαβριηλίδης, 7. Στις συνοικίες του απείρου 2021 Κέδρος
Η Γαλάτεια μας παίρνει από την πλανερή καθημερινότητα και με το μαγικό της μανδύα, μας επιτρέπει την είσοδο στον κόσμο των ιδεών, όπου η αλήθεια και το συναίσθημα συναντώνται σε μια αρμονία που μόνο αυτή καταφέρνει να συνθέσει.
Εμείς οι άλλοι την ευγνωμονούμε για αυτές τις όμορφες στιγμές που μας προσφέρει, διαβάζοντας τα ποιήματα της, γεμάτες παλλόμενα συναισθήματα. Μας λέει:
Στην αιχμή του δόρατος
κρίνεται το παρόν
λαμπρύνεται ο σεβασμός,
μεταποιείται ο άθλος.
Στην αιχμή του δόρατος
λυγίζει το πεπρωμένο
υποκλίνονται οι μαργαρίτες,
ανασαίνει το ποίημα.
Στην αιχμή του δόρατος
λόγια εν κρυπτω
μνήμες αφηγηματικές,
τραγούδια σιωπής.
Στη σημερινή εποχή όπου η φαντασία είναι εξαιρετικά φθαρμένη ο εαυτός δεν αναγνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό η δε δυσκολία να συνεννοηθεί μαζί του τεράστια ως επίσης και δύσκολο το έργο να τον αναλάβει και να τον διαχειριστεί, όπου οι απλές ερωτήσεις πληθαίνουν οι δε αινιγματικές απαντήσεις περισσεύουν και γίνονται ταυτόχρονα σοφιστείες.
Ένα σπαρακτικό χαμόγελο ποίησης, σαρκώνεται αρκετές φορές στον στίχο της. Η στιγμή που μπορεί να ανατρέψει ένα τέτοιο σκηνικό, είναι όχι μόνο κάποιο ξαφνικό γεγονός, αλλά και ολόκληρο το «εμπόλεμο σήμερα», οπότε το ποιητικό αντίδοτο είναι τα περασμένα χρόνια: Έτσι η Γαλάτεια μας, για να μην επιτρέψει την έλευση «εκείνης της στιγμής», στήνει διαρκώς τις δικές της ποιητικές ενέδρες. Γι’ αυτό και η συνεχής ποιητική ροή, τα πλούσια σε υλικό βιβλία της αντιστεκόμενη σε εκείνη τη στιγμή, γράφει και ξαναγράφει με σκοπό την «αισθητοποίηση της λύτρωσης» Αντίδοτα στην έλευση «εκείνης της στιγμής» είναι αφενός η τέχνη, και όχι μόνο με την μορφή της ποίησης, αλλά και της μουσικής, και αφετέρου η
πνευματικότητα και η μέσω αυτής παρηγοριά. Η μουσική έχει ρόλο διακριτό. Πολλά τα ποιήματα που έχουν θέμα την μουσική ή μια μελωδία, και σκοπός τους είναι η διαστολή των ωραίων στιγμών όπως μας λέει στα ποιήματα της και στο κεφάλαιο Έρως της Μουσικής
Άπλωσε τα μακρόστενα δάκτυλα στο τσέμπαλο
Ήχοι από τοκατα και φούγκα
σε ρε ελάσσονα του Μπαχ.
Αυτός,
να μοιράζει το δέος
ισόποσα στους ακροατές.
Αυτοί,
σε μια μεθυστική κατάνυξη
νοιώθοντας τη λεπτή ισορροπία,
αναμεσά στο επιβλητικό και στο μεγαλειώδες.
Με ειρωνική διάθεση στέκεται η ποιήτρια απέναντι στους «ειδικούς» της εποχής μας που στόχο έχουν να προσπεράσουν την πνευματικότητα της «άνοιξης» για να μην νιώσουν μέσα τους την ανάσταση που αυτή κυοφορεί. Με ανάλογη ειρωνεία θα αντιμετωπίσει και αυτούς που δεν έρχονται αντιμέτωποι με τα σημαντικά γεγονότα της εποχής, αλλά τα κοιτάζουν από μακριά.
Η Αγαπητή μου Γαλάτεια ως ενεργός πολίτης της παιδείας και της γνώσης, επιθυμεί και προσδοκά η ποίηση να έχει πάντα καλοτάξιδες τις αντένες της επικοινωνίας της με τα ανθρώπινα, και το περίσσευμα της ανθρώπινης αίσθησης και της αγάπης, να πρωτοπορεί στη ζωή και στην αδελφοσύνη, μακριά από τις κραυγές της μοναξιάς και της ουτοπίας. Η ποίηση είναι ζωή, γεννά την επικοινωνία και ανοίγει πάντα διαύλους χαράς, δράσης και μεγαλοσύνης. Ποίηση λοιπόν, κεντρωμένη με τις αλήθειες της ζωής, της προσφοράς και της αγάπης που αργεί, αλλά κάποια στιγμή την περιμένει.
Θυμός στα σπλάχνα του κόσμου
Και αυτή η αγάπη πάντοτε
Να αργεί
Μέσα σ’ αυτή τη συγχορδία των ασυμφωνιών έρχεται η ποιήτρια μας και καθώς η ποίηση προηγείται της σκέψης και η σκέψη προηγείται της φιλοσοφίας και την υπερβαίνει το δε μυστικό της ποιητικότητας δύσκολα εξιχνιάζεται, με τρόπο ποιητικά γαλήνιο, γλαφυρό, μας εισάγει σε ένα
γνώριμο πεδίο και μα δίδει το λυτρωτικό νόημα της ζωής όπου η τελική του σκέψη ώριμη κι αξιωμένη συνοψίζεται στην απλή αλήθεια ότι ο εαυτός μας και οι άλλοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του ίδιου αστερισμού.
Με αποκορύφωμα και σημείο αναφοράς στην ποίηση της ότι το εσώτατο μυστικό κρύβετε από την κατανόηση διαφεύγει προς το παρελθόν, αγνοείται από το παρόν, και διαφεύγει προς το μέλλον.
Αυτό που την διακρίνει είναι η ικανότητα να αξιολογείς τους κραδασμούς που δέχεσαι και να τους μετουσιώνει σε στίχους με όνειρα με ελπίδα με επιμονή αλλά και υπομονή, πονάει και είναι απέναντι στην ανθρώπινη αδικία.
Στο αρχείο φιλοξενήθηκαν σημαίνουσες στιγμές
Βημάτισε η ζώσα ιστορία
Υψώθηκε η ευγενής δύναμη των πεπραγμένων
Στο αρχείο καταχωρήθηκε ο παλμός
μιας άνοιξης συνεσταλμένης.
Κινήθηκε ένας ποταμός συμβολικός.
Μίλησε το χθες με ένα ανυπόμονο αύριο.
Ο λόγος της μεστός και απέριττος μας οδηγεί στα μονοπάτια της αναζήτησης και μαζί της περιπλανιόμαστε στα βαθύτερα νοήματα του λόγου.
Εμπνέεται και με τους στίχους της εκφράζει βαθιά αισθήματα αγάπης για την φύση, πίστης, συνέπειας, ελπίδας, αλτρουισμού, αυτά που ονομάζονται «σμαράγδια», για να διανύσει τους ατραπούς της πεζής καθημερινότητας
Είναι παρήγορο στη σημερινή εποχή να υπάρχουν φωτεινά μυαλά, ευαίσθητες ψυχές, που καθημερινά τοποθετώντας το λιθαράκι τους στο ανθρώπινο οικοδόμημα, ξεφεύγουν από τη γήινη πραγματικότητα, και εισέρχονται με όραμα στο χώρο της νόησης και της σκέψης. Μια στάση ζωής δοσμένη με την ευαίσθητη πέννα της Γαλάτειας Βέρρα!!.
Ποίηση με πολλαπλές στοχαστικές αποκρυπτογραφήσεις, σε μια ποιητική καθ’ όλα ανθοφορία, με παραμέτρους, την αξία της πραγματικής φιλίας, την αγωνία της για την σύγχρονη κοινωνία.
Ενσυναίσθηση
Το άγγιγμα που δώρισε
μύρο που αναβλύζει.
Στο σκούρο των ψυχών
αστροφεγγιά .
Χάδι βιβλικό
αφημενο στη μνήμη των αιώνων.
Στη δίψα του αέναου,
κορεσμός
Συμπυκνωμένος λόγος μιας πολιτιστικής παρακαταθήκης αεί ζωής και αείφωτης, με αποκωδικοποίηση της αισθητικής του λόγου με ποιητική φόρμα και απόδοση. Ποιητική-λοιπόν – αισθητικοποίηση, με αφετηρία την οδό της εξωτερίκευσης και της αμεσότητας προς την αγάπη για την ανθρώπινη τελείωση και λύτρωση.
Επικαιροποιεί την ποιητική ενδοσκόπηση και την διέξοδη υπεράσπιση των ανθρωπίνων αδυναμιών. Το Πρώτο βιβλίο της Γαλάτειας ‘’Ευγένεια των Ήχων’’ είναι κατ’ ουσίαν ένας ποιητικός επαναπροσδιορισμός της ζωής και της κοινωνικής μας πραγματικότητας, σε σχέση πάντα με τις διδαχές και την ευρυγνωσία της σημερινής ζωής.
Το τωρινό όγδοο βιβλίο της είναι το βιωματικό της Γαλάτειας στοιχείο, για να πλησιάσει νοητικά – ποιητικά, τις ατραπούς και την πολυδαίδαλη εποχή μας, οφείλουμε να το δούμε πρώτα, με τον απόλυτο σεβασμό.
Η ποίηση της κάνει να διαφαίνεται ένα συναίσθημα, ανεξερεύνητης φοράς και πορείας, που πυρώνεται και μεγαλύνεται από τη βιωμένη στάθμη της ζωής, πρωτότυπα, οραματικά, με γυμνές αλήθειες, που συγκλονίζουν.
Απελεύθερη από την γυμνότητα της εποχής, που η τέχνη παύει να ναι μυρόχριστη και ιδεοστόλιστη, τολμά την απόλυτη ελευθερία του νου, στη μυστηριακή σύλληψη της εικόνας και του στίχου, και στην παντοδύναμη ειλικρίνεια και συγκομιδή του καλήλογου ποιητικού λυρισμού.
Φως πολύ φως διαθέτει η ποίηση της Γαλάτειας, Πολλή πνευματικότητα! Συνδιαλέγεται με το Φως της μάθησης, της Αλήθειας, της Ανανέωσης, της Ενδοσκόπησης του Εαυτού. Αν και σκάβει στην Ύπαρξη, δεν κατατρώγουν τις λέξεις του το Έρεβος και το Σκοτάδι.
Είναι μια δύναμη που αυτές αποπνέουν και προτείνουν ταξίδια στον κόσμο και είναι γεμάτες αυτοπεποίθηση και όσο ξέρουν να σιωπούν, ξέρουν και να τραγουδούν, δρασκελίζοντας πάντα το κατώφλι της ζωής του αναγνώστη!
Αισθάνομαι ότι η Γαλάτεια σκύβει επάνω στο καθημερινό για να το ενώσει με το αιώνιο , στο ατομικό για να το κάνει οικουμενικό και σ’ αυτό που η ίδια εμφανίζει στους Ψίθυρους βαθιάς αλληγορίας .
Έτσι λοιπόν την ευχαριστώ που μπαίνει σε αυτές τις ζώνες κινδύνου για να μας δείξει αυτά που εμείς δεν μπορούμε να δούμε.
Μένει εκεί – σταθερά – μαρτυρικά – υπομονετικά – στωικά – ήρεμα και παρατηρεί, γράφει και καταγράφει το ελάχιστο.
Η Γαλάτεια μια ευαίσθητη πνοή διαχέει στους μελετημένους, λυρικούς και φιλοσοφικούς στίχους εκφράζοντας συμπυκνωμένα, λακωνικά, υψηλά μηνύματα και απέραντα συναισθήματα και στοχασμούς. Με ύφος λεπτό, με παλμό και κίνηση εναλλασσόμενη, περιρρέει τους μικρούς, αλλά με μουσικότητα στίχους δίνοντας χαρακτήρα ρυθμικό.
Η Αγαπητή μου Γαλάτεια ως ενεργός πολίτης της παιδείας και της γνώσης, επιθυμεί και προσδοκά η ποίηση να έχει πάντα καλοτάξιδες τις αντένες της επικοινωνίας της με τα ανθρώπινα, και το περίσσευμα της ανθρώπινης αίσθησης και της αγάπης, να πρωτοπορεί στη ζωή και στην αδελφοσύνη, μακριά από τις κραυγές της μοναξιάς και της ουτοπίας. Η ποίηση είναι ζωή, γεννά την επικοινωνία και ανοίγει πάντα διαύλους χαράς, δράσης και μεγαλοσύνης.
Ποίηση λοιπόν, κεντρωμένη με τις αλήθειες της ζωής, της προσφοράς και της αγάπης.
Με τους στίχους υφαίνει ύμνους για τη χαρά, τον έρωτα, τη φύση, την ομορφιά και τη γνώση. Ποίηση εσώψυχη συναισθηματική , αναδεικνύει μια ποιήτρια ονειρολόγο που με ευαισθησία ψυχής αναπλάθει την συμπαντική ωραιότητα του Κόσμου και αποκαλύπτει τη μοναδικότητά του.
Κλείνοντας θέλω να ευχηθώ στην Γαλάτεια ολόψυχα η εξαιρετική δουλεία της να έχει μια μακρόπνοη και ευδόκιμη πορεία και να φτερουγίζει σαν ταξιδιάρικο πουλί μέσα στους χώρους του έντεχνου λόγου. (Περιμένοντας πάντα την νέα της δουλειά) Και εύχομαι πάντοτε οι στίχοι της να λάμπουν σαν ήλιος μέσα στα πνευματικά σκοτάδια και να ακτινοβολούν λυτρωτικά συναισθήματα μέσα σε κάθε διψασμένη ψυχή.
Πάτρα 20 Ιουνίου 2025