Κάποτε, η μαύρη σταφίδα ήταν ο μαύρος χρυσός της Κεφαλονιάς. Άριστης ποιότητας, καλλιεργούνταν σε μεγάλες εκτάσεις, ταξίδευε σε αγορές του εξωτερικού και στήριζε ολόκληρες οικογένειες και χωριά.
Η φήμη της είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που η εμπορία της υπήρξε αιτία ακόμη και για πολιτικές αναταράξεις και οικονομικούς «πολέμους».
Ήταν εποχές προ επιδοτήσεων και ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε που η γη και ο ιδρώτας του αγρότη ήταν η μόνη «επιδότηση».
Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν μακρινά. Ελάχιστοι νοσταλγοί του παρελθόντος κρατούν ζωντανή τη μνήμη, καλλιεργώντας μερικά κούρβουλα σταφίδας στην άκρη του αμπελιού τους – περισσότερο ως φόρο τιμής στους προγόνους παρά για το εισόδημα.
Ένας από αυτούς είναι ο Παύλος Σκλαβούνος, στην “Ερισο. Με μεράκι, φροντίζει το μικρό αμπελάκι του και, μαζί, τη σταφιδούλα του. «Έτσι, για το καλό», όπως λέει. Για να ΄χουμε σταφίδες το χειμώνα για το κουρκούτι και τσι τηγανίτες.
Καλή σοδειά, Παύλο – κι ας είναι μικρή, η αξία της είναι μεγάλη.
Ε.Χ.