«Δεν ήταν ατύχημα» – Η φωνή των μαθητών/μαθητριών του 3ου Γυμνασίου Αργοστολίου στη συγκέντρωση για το έγκλημα στα Τέμπη πριν τρία χρόνια.
Με λόγο καθαρό, φορτισμένο αλλά ώριμο, μαθήτρια του 3ου Γυμνασίου Αργοστολίου από το βήμα της κεντρικής πλατείας ένωσε τη φωνή της με χιλιάδες νέους σε όλη τη χώρα και μας έκανε όλους περήφανους.
Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η μνήμη παραμένει ζωντανή – και η απαίτηση για ασφάλεια, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, πιο επιτακτική από ποτέ.
Ακούστε την:
Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας, όπως διαμορφώθηκε για δημοσίευση μετά από απομαγνητοφώνηση μέσω προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης.
Σήμερα, από την κεντρική πλατεία του Αργοστολίου, ενώνουμε τη φωνή μας με όλη την Ελλάδα.
Τρία χρόνια συμπληρώνονται από το έγκλημα στα Τέμπη και η πληγή παραμένει ορθάνοιχτη.
Δεν ήταν ατύχημα.
Ήταν η συνέπεια μιας διαχρονικής και εγκληματικής αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή.
Σήμερα θυμόμαστε τις 57 ψυχές που χάθηκαν άδικα – στην πλειονότητά τους νέα παιδιά – επειδή κάποιοι θεώρησαν την ασφάλεια περιττό κόστος.
Όμως η οργή μας δεν αφορά μόνο το χθες.
Αφορά και το δικό μας σήμερα.
Εμείς, οι μαθητές του 3ου Γυμνασίου Αργοστολίου, βιώνουμε καθημερινά την ίδια επικίνδυνη αδιαφορία.
Δώδεκα χρόνια μετά τους σεισμούς του 2014, η «προσωρινή» μας στέγαση έγινε μόνιμη πραγματικότητα. Ζούμε και μαθαίνουμε μέσα σε κοντέινερ, σε αίθουσες που δεν σχεδιάστηκαν για να στεγάζουν παιδιά για τόσα χρόνια.
Όταν βρέχει, η φωνή του καθηγητή χάνεται στον θόρυβο της λαμαρίνας και το νερό στάζει πάνω από τα κεφάλια μας.
Κινδυνεύουμε από τοιχία και κτίρια που παρουσιάζουν φθορές, με τη στατικότητα να αποτελεί πλέον ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Κινδυνεύουμε από σάπια πατώματα στις τουαλέτες και από λακκούβες στο προαύλιο, όπου μαθητές και καθηγητές έχουν τραυματιστεί.
Κινδυνεύουμε από τον δρόμο έξω από το σχολείο, που πλημμυρίζει, καθιστώντας την πρόσβαση επικίνδυνη.
Μας λένε ότι δεν υπάρχουν κονδύλια για νέο σχολείο.
Όπως έλεγαν κάποτε ότι «όλα λειτουργούν καλώς» στους σιδηροδρόμους.
Η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Η αδιαφορία είναι το κοινό νήμα που συνδέει τα Τέμπη με τη δική μας καθημερινότητα.
Δεν είμαστε αναλώσιμοι.
Δεν θα περιμένουμε την επόμενη κακιά στιγμή για να γίνουμε πρωτοσέλιδο.
Απαιτούμε τώρα ένα ασφαλές, σύγχρονο σχολείο.
Απαιτούμε δικαιοσύνη για τα θύματα των Τεμπών και σεβασμό στη δική μας ζωή.
Το «πάμε κι όπου βγει» τελείωσε.
Εμείς, στο 3ο Γυμνάσιο, λέμε:
Ως εδώ. Θέλουμε σχολεία – όχι κλουβιά.
Γιατί, όπως έγραψε ο Βίκτωρ Ουγκώ, «εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή».
Θέλουμε σχολεία με μεγάλα παράθυρα.
Να μπαίνει ο ήλιος.
Να σπάει το σκοτάδι.
Να μην κλειδώνονται οι σκέψεις σε τοίχους και σίδερα, αλλά να πετούν ψηλά, όπως τα πουλιά.
Μεγάλα παράθυρα για να βλέπουμε τον κόσμο, τον ουρανό, τα δέντρα, την αλλαγή του καιρού.
Να γίνεται η γνώση φως – καθαρό, γόνιμο, ζωντανό.
Όχι σχολεία-φυλακές με κλειστά τζάμια και σκουριασμένα κάγκελα.
Θέλουμε σχολεία ανοιχτά στην ελπίδα.
Όπου η μάθηση είναι χαρά και τα μάτια παραμένουν ανοιχτά.
Στην ψυχή κάθε παιδιού αξίζει μια ελεύθερη πατρίδα.
Σας ευχαριστούμε.