Στη δεκαετία του 1970 ήταν σχεδόν αδιανόητο ένας Κεφαλονίτης να ταξιδέψει στην Αθήνα και να μην ανέβει στον Λυκαβηττό. Ο λόφος, με την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή και την απέραντη θέα προς τον αττικό ορίζοντα και τον Πειραιά, αποτελούσε για τους νησιώτες μια εμπειρία που έμενε αξέχαστη.
Όταν επέστρεφαν στην Κεφαλονιά, είχαν πάντα μια ιστορία να διηγηθούν: για την Αθήνα που απλωνόταν μπροστά τους, για τη θάλασσα που φαινόταν στο βάθος και για το πώς ένιωσαν βλέποντας την πρωτεύουσα από ψηλά και το σπαβέντο τους με το τελεφερίκ.
Κάπως έτσι, δεκαετίες μετά, το «έθιμο» συνεχίζεται.
Ο Παντελής Ιωαννίδης, αν και Θεσσαλονικιός στην καταγωγή, μόνιμος πλέον κάτοικος Κεφαλονιάς, δεν παρέλειψε να τηρήσει το Κφαλονίτικο έθιμο εν αγνοία του. Πήρε τον μικρό του γιο και ανέβηκαν μαζί στον Λυκαβηττό, για να θαυμάσουν τη θέα που φτάνει ως τον Πειραιά.
Μια μικρή οικογενειακή στιγμή, που θυμίζει πως ορισμένες εμπειρίες περνούν από γενιά σε γενιά – σαν μια άτυπη παράδοση ταξιδιού και μνήμης.
