Υπήρξε μια εποχή στο Αργοστόλι που το νερό δεν έτρεχε από τη βρύση του σπιτιού, αλλά από τις δημόσιες βρύσες της πόλης. Και εκεί, γύρω από το νερό, χτυπούσε ένας άλλος ρυθμός ζωής.
Οι κρήνες Τούλ – από το όνομα του δωρητή – ήταν ένα από τα σημεία όπου συγκεντρώνονταν καθημερινά γυναίκες της πόλης για να γεμίσουν τους μπότηδες και τα αγκειά τους. Ήταν μια ανάγκη, αλλά και μια συνήθεια. Ένας μικρός κοινωνικός κύκλος που επαναλαμβανόταν κάθε μέρα. Η κάθε οικογένεια είχε τη δική της μέρα και ώρα.
Πριν τον σεισμό του 1953 και πριν οργανωθεί η ύδρευση στο Αργοστόλι, το νερό είχε άλλη αξία. Δεν ήταν δεδομένο. Ήταν διαδρομή, κόπος, αλλά και αφορμή για επικοινωνία. Ηταν η ζώσα “εφαρμογή συναντήσεων” του τόπου.
Η εικόνα που αναπαριστά τη σκηνή στην κρήνη που έχει τοποθετηθεί στην παλιά αγορά, μας μεταφέρει σε εκείνα τα χρόνια: γυναίκες σκυμμένες πάνω από τη βρύση, δοχεία στο έδαφος, κουβέντες χαμηλόφωνες, ανταλλαγές από γιατροσόφια, συμβουλές η μία στην άλλη , άφθονο κουσκούρεμα και μια καθημερινότητα που σήμερα μοιάζει μακρινή.
Αλλά και για τα παιδιά ήταν το σημείο συνάντησης για το κάζο.. για να βρέξει το ένα το άλλο.. για τα γέλια και τα κλάματα για το βρεγμένο φουστάνι..
Η κρήνη Τουλ δεν είναι απλώς μια βρύση. Είναι ένα κομμάτι της ζωντανής μνήμης του Αργοστολίου. Δείτε την αλλιώς!