Υπάρχουν σημεία σε έναν τόπο που δεν χρειάζονται μεγάλες αναπλάσεις. Χρειάζονται σεβασμό, φροντίδα και λίγη φαντασία.
Ένα τέτοιο σημείο είναι η είσοδος του Πόρου, εκεί όπου το χωριό συναντά τη φυσική ομορφιά του φαραγγιού. Ένας χώρος με πουρνάρια, κυπαρίσσια, κουτσουπιές και πλατάνια, που δεν μοιάζει με άδειο οικόπεδο προς πλακόστρωση, αλλά με φυσική συνέχεια ενός από τα πιο εντυπωσιακά τοπία της περιοχής.
Σε αναστάτωση βρίσκονται κάτοικοι του Πόρου μετά την απόφαση του Δήμου Αργοστολίου να προχωρήσει σε διαμόρφωση και πλακόστρωση του δημοτικού οικοπέδου που βρίσκεται στην αρχή του χωριού, στο κοινοτικό γραφείο.
Πρόκειται για ένα σημείο ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς, σε άμεση γειτνίαση με το εντυπωσιακό φαράγγι του Πόρου. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από έντονο φυσικό ανάγλυφο και βλάστηση, με πουρνάρια, κυπαρίσσια, κουτσουπιές και πλατάνια να συνθέτουν ένα τοπίο που, όπως λένε κάτοικοι, αποτελεί φυσική συνέχεια του φαραγγιού.
Δείτε το drone video και μετά αναρωτηθείτε: σε αυτό το σημείο ταιριάζουν πλάκες ή ένα μικρό πάρκο;
Η ένσταση που διατυπώνεται δεν αφορά την ανάγκη αναβάθμισης του χώρου. Αντίθετα, κάτοικοι ζητούν η παρέμβαση να γίνει με τρόπο που να σέβεται τον χαρακτήρα της περιοχής και να μην αλλοιώνει την εικόνα της εισόδου του χωριού.
Δεν είναι μελέτη. Είναι μια ιδέα. Αλλά μερικές φορές μια ιδέα αρκεί για να ανοίξει μια συζήτηση
Όπως επισημαίνουν, είναι αδιανόητο, μόλις τελειώνει το φαράγγι του Πόρου και μέσα σε ένα περιβάλλον άγριας φυσικής ομορφιάς, να δημιουργηθεί μια σκληρή πλατεία με πλάκες, πέτρινα παγκάκια και φωτιστικά που παραπέμπουν περισσότερο σε βιομηχανική ζώνη παρά σε οικισμό που ακουμπά σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα φυσικά τοπία της Κεφαλονιάς.
Απέναντι σε αυτή την επιλογή, προτείνουν μια διαφορετική, πιο ήπια και πιο φιλική προς το περιβάλλον λύση: τη δημιουργία ενός μικρού πάρκου, το οποίο θα λειτουργεί ως φυσική συνέχεια του φαραγγιού.
Η πρόταση των κατοίκων περιλαμβάνει πράσινο, σκιερά σημεία, παγκάκια, μικρά κιόσκια και μια ήπια υδάτινη σύνθεση με ανακυκλούμενο νερό, ώστε ο χώρος να συνδέεται αισθητικά και συμβολικά με το ποτάμι που βρίσκεται απέναντι.
Στόχος, όπως αναφέρουν, είναι να δημιουργηθεί ένας χώρος δροσιάς, περιπάτου και ήπιων δραστηριοτήτων για κατοίκους και επισκέπτες. Ένας χώρος που θα προστατεύει το πράσινο, θα αναβαθμίζει την είσοδο του χωριού και θα δίνει ανάσα σε μια περιοχή με ήδη ισχυρή φυσική ταυτότητα.
Οι εικόνες που παρουσιάζονται δεν αποτελούν μελέτη ούτε επαγγελματικό αρχιτεκτονικό σχέδιο. Αποτελούν μια οπτική ιδέα, μια εναλλακτική πρόταση για το πώς θα μπορούσε να διαμορφωθεί η είσοδος και έξοδος του Πόρου, εφόσον η δημοτική παρέμβαση κινηθεί προς μια κατεύθυνση πιο κοντά στη φύση και στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.
Το ζήτημα, πλέον, δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι και βαθιά αισθητικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό: τι είδους δημόσιους χώρους θέλουμε στα χωριά της Κεφαλονιάς; Χώρους σκληρού υλικού και τυποποιημένης εικόνας μιας βιομηχανοποιημένης πόλης ή χώρους που συνομιλούν με το τοπίο, κρατούν τη μνήμη του τόπου και προσφέρουν πραγματική ποιότητα ζωής;
Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι τι θα γίνει σε ένα οικόπεδο. Είναι τι επιλογές κάνουμε ως κοινωνία για τον τόπο μας.
Θα συνεχίσουμε να μετατρέπουμε κάθε ελεύθερο χώρο σε μια ακόμη πλακόστρωτη επιφάνεια ή θα αρχίσουμε να ξαναδίνουμε χώρο στη φύση, στη σκιά, στη δροσιά και στην ανθρώπινη παρουσία;
Όταν ένα φαράγγι καταλήγει στην είσοδο ενός χωριού, δεν του απαντάς με πλάκες. Του απαντάς με σκιά, νερό και σεβασμό.
Ο Πόρος δεν χρειάζεται να μοιάσει με οτιδήποτε άλλο. Έχει ήδη αυτό που πολλοί τόποι έχασαν: αυθεντικότητα και φυσική ομορφιά. Το ζήτημα είναι αν θα τη διατηρήσει ή αν θα την αντικαταστήσει με κάτι εύκολο, γρήγορο και τελικά ξένο προς τον χαρακτήρα του.
Και ίσως αυτή η συζήτηση που ανοίξαμε με τις “αναπλάσεις” να είναι μια ευκαιρία για κάτι μεγαλύτερο: να ξαναδούμε πώς θέλουμε να είναι οι δημόσιοι χώροι μας — όχι μόνο στο Αργοστόλι, αλλά σε ολόκληρη την Κεφαλονιά.
Kefalonia Press