Σε κάθε τόπο υπάρχουνε σημεία που τα αξιολογείς με φωνές παιδιών, με απογεύματα χωρίς ρολόγια, με μπάλες που χτυπούσανε πάνω στο χώμα, με ματωμένα γόνατα, με γειτονιές που κατηφορίζανε όλες προς το ίδιο μέρος.
Ένα τέτοιο σημείο στο Αργοστόλι είναι η γνωστή στους παλιούς Αργοστολιώτες η «Πλατείτσα». Η μικρή πλατεία που για τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 υπήρξε αλάνα, τόπος παιχνιδιού και καθημερινό σημείο συνάντησης για παιδιά από την περιοχή του Τρίτου Δημοτικού, του Νοσοκομείου και των γύρω γειτονιών.
«Πάμε Πλατείτσα» λέγανε και κατηφορίζανε κλωτσώντας την μπάλα.
Η «Πλατείτσα» είχε μια μοναδική ιδιαιτερότητα για πλατεία. Για πολλά χρόνια ήταν ουσιαστικά η μόνη πλατεία του Αργοστολιού χωρίς καταστήματα, χωρίς καφέ, χωρίς εμπορική κίνηση, χωρίς επαγγελματική δραστηριότητα.
Το «μοναδικό κατάστημα» ήτανε η Αγροτική Τράπεζα (σήμερα Πειραιώς). Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν η βιοτεχνία «Αίνος» του Λιβιεράτου, με την εμφιάλωση αναψυκτικών, και η ποτοποιία του Τρομπέτα με το περίφημο ροσόλι, το λικέρ τριαντάφυλλο που λάτρευε το Αργοστόλι.
Η Πλατείτσα είχε γύρω γύρω σπίτια. Οικογένειες. Πόρτες. Παράθυρα. Πορτόνια. Ήτανε Γειτονιά. Και αυτό, σε μεγάλο βαθμό, το κρατά ακόμη και σήμερα. Παρά τις αλλαγές, παραμένει στην ψυχή της μια οικογενειακή πλατεία με σπίτια που μένουν βέροι Αργοστολιώτες εδώ και 10ετίες.
Στο κέντρο της Πλατείτσας έστεκε και στέκει ακόμα μια από τις κρήνες του Τουλ. Ένα από τα πιο πολύτιμα μικρά μνημεία της καθημερινής ιστορίας του Αργοστολίου.
Δεν είναι απλώς μια παλιά κρήνη. Είναι μία από τις τρεις προσεισμικές κρήνες που σώθηκαν στην πόλη. Έχει συντηρηθεί επανειλημμένα και παραμένει το στοιχείο που δίνει ταυτότητα στην πλατεία. Είναι η μνήμη της μέσα στον χρόνο.
Και ίσως γι’ αυτό η εικόνα της κρήνης με νερό να τρέχει ξανά δεν είναι απλώς αισθητική πρόταση. Είναι επιστροφή στις ρίζες.
Ακόμη και τα κάγκελα της πλατείτσας έχουν τη δική τους ιστορία. Δεν εμπήκανε για να ομορφύνουνε τον χώρο. Μπήκανε για να προστατεύουν τα παιδιά που παίζανε εκεί. Και ύστερα, για έναν ακόμη πολύ πρακτικό λόγο: για να μην παρκάρουνε αυτοκίνητα πάνω στην πλατεία.
Αυτή η λεπτομέρεια λέει πολλά για το πώς λειτουργούσε κάποτε η γειτονιά. Ο δημόσιος χώρος δεν ήταν αφηρημένη έννοια. Ήταν ο τόπος όπου έπαιζαν τα παιδιά, όπου κάθονταν οι μεγαλύτεροι, όπου περνούσε η καθημερινότητα με ασφάλεια.
Μια πρόταση
Η «Πλατείτσα» θα μπορούσε να ξαναγίνει ανθρώπινη με πολύ λίγα πράγματα…
Αρκούν μερικές χαρουπιές και μεσογειακά δέντρα για σκιά, παγκάκια γύρω από την κρήνη, παραδοσιακά φανάρια αντί για ψυχρά βιομηχανικά φωτιστικά, περιποιημένα παρτέρια, όμορφα προστατευτικά κάγκελα, όπως αρμόζει σε μια πλατεία γειτονιάς, νερό στην Κρήνη του Τουλ, ώστε το μνημείο να ξαναζωντανέψει, ασφαλή χώρο για παιδιά, χωρίς αυτοκίνητα.
Δεν μιλάμε για μια πλατεία-βιτρίνα. Μιλάμε για μια πλατεία ζωής. Για έναν μικρό δημόσιο χώρο που θα μπορούσε να έχει σκιά, νερό, παιχνίδι, ανθρώπους.
Το Αργοστόλι δεν έχει ανάγκη μόνο από μεγάλα έργα. Έχει ανάγκη και από μικρές επιστροφές στην ιστορία του. Από πλατείες που να μη μοιάζουνε με τσιμεντένια περάσματα, αλλά με στάσεις ανάσας. Από σημεία όπου ένα παιδί μπορεί να παίξει, ένας ηλικιωμένος να καθίσει, ένας περαστικός να σταθεί λίγο στη σκιά.
Η «Πλατείτσα» δεν ζητά πολλά. Ζητά να τη θυμηθούμε όπως ήταν και να τη φανταστούμε όπως θα μπορούσε να γίνει.
Γιατί μερικές φορές η ομορφιά μιας πόλης δεν κρύβεται στα μεγάλα σχέδια. Κρύβεται σε μια παλιά κρήνη, σε δυο χαρουπιές, σε ένα παγκάκι και σε παιδιά που παίζουν χωρίς φόβο γύρω από το νερό.
Έτσι θα μπορούσε να είναι σήμερα η Πλατείτσα μας αν την αγαπούσαμε..
Kefaloniapress