Ο Δήμος συνεχίζει να καλύπτει με μπετόν και σκληρούς κυβόλιθους κάθε διαθέσιμη σπιθαμή γης στο Αργοστόλι. Εμείς δοκιμάσαμε το αντίθετο: ξηλώσαμε, έστω και ψηφιακά, το τσιμέντο και φυτέψαμε ζωή.
Υπάρχουν σημεία μέσα στην πόλη που δεν ζητούν πολλά. Δεν χρειάζονται μεγάλες μελέτες εντυπωσιασμού, ούτε βαριές κατασκευές, ούτε πανάκριβα υλικά. Ζητούν χώμα, νερό, δένδρα, λουλούδια, σκιά, παγκάκια και λίγη αγάπη.
Το συγκεκριμένο σημείο, όπως φαίνεται σήμερα, βρίσκεται στη λογική που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στο Αργοστόλι: μπετόν, κυβόλιθοι, σκληρές επιφάνειες, ελάχιστη σκιά, ελάχιστο πράσινο. Μια πόλη που θα μπορούσε να αναπνέει, τελικά ασφυκτιά. Μια πόλη που έχει ανάγκη από μικρά πάρκα γειτονιάς, βλέπει ξανά και ξανά τις ανοιχτές επιφάνειες να σφραγίζονται με μπετόν.
Η σημερινή εικόνα
Οι ελιές υπάρχουν ήδη. Είναι εκεί, σαν υπενθύμιση ότι ο τόπος είχε πάντα τη δική του φυσική σοφία. Αντί όμως να γίνουν το κέντρο μιας μικρής πράσινης ανάπλασης, χάνονται μέσα σε εργοτάξια, τσιμέντα και σκληρά υλικά.
Και όμως, με ελάχιστες αλλαγές, αυτός ο χώρος θα μπορούσε να γίνει ένα μικρό καταφύγιο μέσα στην πόλη. Ένα pocket park. Ένας χώρος ανάσας για παιδιά, ηλικιωμένους, κατοίκους της γειτονιάς, περαστικούς. Ένα σημείο όπου ο άνθρωπος δεν θα περνά απλώς βιαστικά, αλλά θα σταματά.
Πώς θα μπορούσε να είναι

Στη δική μας εκδοχή, οι ελιές διατηρούνται και πολλαπλασιάζονται. Γύρω τους μπαίνει χώμα, χαμηλή μεσογειακή φύτευση, λεβάντες, δενδρολίβανα, γεράνια, ανθισμένοι θάμνοι, παγκάκια, κιόσκια, ήπιος φωτισμός δαπέδου και παραδοσιακά φαναράκια.
Τίποτα υπερβολικό. Τίποτα ξένο προς το Αργοστόλι. Μόνο αυτό που λείπει: σκιά, δροσιά, ανθρώπινη κλίμακα, καθημερινή ομορφιά.
Το πραγματικό ερώτημα
Το κόστος δεν είναι το μεγάλο πρόβλημα. Αντί για τσιμέντο, θα μπορούσαν να φυτευτούν δένδρα. Αντί για σκληρές επιφάνειες, θα μπορούσε να δοθεί χώρος στο χώμα. Αντί για μια ακόμα άψυχη πλακόστρωση, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας μικρός δημόσιος κήπος.
Το όφελος για την πόλη θα ήταν τεράστιο: λιγότερη ζέστη, περισσότερη σκιά, καλύτερη εικόνα, πιο φιλικός δημόσιος χώρος, περισσότερη ζωή.
Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό.
Αν αγαπάς μια πόλη, δεν την τσιμεντώνεις μέχρι την τελευταία της ανάσα. Της αφήνεις χώρο να πρασινίσει, να ανθίσει, να σ’ αγαπήσει…

