Κατακαλόκαιρο, με τη θερμοκρασία να «χτυπάει κόκκινο» και τη ΔΕΥΑΚ να δίνει μάχη για να διασφαλίσει επάρκεια νερού σε όλο το νησί, υπάρχουν ακόμα συμπολίτες μας που θεωρούν λογικό να ξοδεύουν αμέτρητα λίτρα για να πλύνουν αυλές, μάντρες και τοίχους.
Η εικόνα της μάνικας που τρέχει ασταμάτητα πάνω στο τσιμέντο, την ίδια ώρα που σε γειτονικά σπίτια οι κάτοικοι μετρούν και το τελευταίο μπουκάλι για να καλύψουν βασικές ανάγκες, είναι τουλάχιστον προκλητική. Δεν μιλάμε για καθαριότητα – μιλάμε για αφέλεια. Και ίσως για κάτι χειρότερο: έλλειψη σεβασμού προς τον γείτονα και το ίδιο το νησί που μας φιλοξενεί.
Η αλόγιστη κατανάλωση νερού δεν είναι «πολυτέλεια». Είναι βλακεία. Γιατί το νερό είναι ένας φυσικός πόρος που εξαντλείται. Γιατί η Κεφαλονιά κάθε χρόνο ζει με το άγχος της λειψυδρίας. Και γιατί, όταν τα ρεζερβουάρ αδειάσουν, κανένα πλυμένο πεζοδρόμιο δεν θα μπορεί να ξεδιψάσει ένα παιδί ή να καλύψει τις ανάγκες ενός νοικοκυριού.
Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, η μάνικα δεν είναι παιχνίδι. Είναι ευθύνη.
Όσο συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να έχουμε «άπειρο νερό», τόσο πιο κοντά φέρνουμε τον εφιάλτη των άδειων βρυσών.
Ας βάλουμε λοιπόν μυαλό. Το νερό είναι ζωή – όχι σαπούνι για τους τοίχους μας.