Η Δημοτική Αρχή Θεόφιλου Μιχαλάτου παρουσίασε πρόσφατα τη φωταγώγηση του χώρου μπροστά από το κλειστό «Αντώνης Τρίτσης» ως την τελική φάση ενός έργου ανάπλασης που οραματίστηκε και υλοποίησε. Η ανακοίνωση μίλησε για «άλσος», όμως η πραγματικότητα επί τόπου αποκαλύπτει μια διαφορετική ιστορία.
Αν ανατρέξουμε στον ορισμό, το άλσος είναι ένας μικρός, πυκνός σχηματισμός δέντρων και θάμνων που λειτουργεί ως χώρος πρασίνου, αναψυχής ή περιβαλλοντικής προστασίας. Με απλά λόγια, ένα μικρό δασάκι.
Με βάση αυτόν τον ορισμό, ο νέος χώρος δεν πλησιάζει τον χαρακτηρισμό «άλσος». Αντίθετα, η εκτεταμένη πλακόστρωση και οι διαμορφωμένες θέσεις στάθμευσης τον μετατρέπουν σε κάτι που περιγράφεται εύστοχα ως «πράσινο πάρκινγκ» – ένας χώρος που έχει λίγα δέντρα για ντεκόρ, αλλά εξυπηρετεί πρωτίστως αυτοκίνητα.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την πρώτη εικόνα που αντικρίζει ο τουρίστας μπαίνοντας στο Αργοστόλι. Αφορά εξίσου – αν όχι περισσότερο – την πρώτη εικόνα της πρωτεύουσάς τους για τους χιλιάδες Κεφαλονίτες που ζουν στα χωριά και κατεβαίνουν στην πόλη για δουλειές, για γιατρούς, για ψώνια.
Η πόλη τους υποδέχεται, αντί για έναν καλοσχεδιασμένο χώρο πρασίνου, με ένα πλακόστρωτο πάρκινγκ με πρόχειρες περιφράξεις.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο προβληματική με την ύπαρξη περιφραγμένου τμήματος . Ο χώρος, κλεισμένος με λιόπανα και γεμάτος υλικά και εξοπλισμό, θυμίζει μάντρα οικοδομικών υλικών – και μάλιστα σε ένα από τα πιο κεντρικά και ορατά σημεία της πόλης.
Τα ερωτήματα είναι σαφή: έχει παραχωρηθεί επίσημα με μίσθωμα στον εργολάβο; Για πόσο καιρό; Και πώς συνάδει αυτό με τη διακηρυγμένη μέριμνα του Δημάρχου για την αισθητική αναβάθμιση του Αργοστολίου;
Σε μια εποχή που η εικόνα της πόλης είναι καθοριστική για τον τουρισμό αλλά και για την καθημερινότητα των κατοίκων, το «πράσινο πάρκινγκ» δεν είναι η ανάπλαση που θα περίμενε κανείς.
Η αξιοποίηση του χώρου ήταν μια ευκαιρία για πραγματική αναβάθμιση, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δείχνει πως το όραμα χάνεται στην εφαρμογή – και μαζί του, η ευκαιρία να δοθεί στην πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς ένα σημείο υποδοχής αντάξιο των προσδοκιών της και της ιστορίας της.
Χρήστος Πετράτος