Η φωτιά στο νταμάρι συνεχίζει να σιγοκαίει, δηλητηριάζοντας τον αέρα και το έδαφος μας. Ο χώρος είναι ανοιχτός, προσβάσιμος σε οποιονδήποτε· όμως η παραμονή πάνω από δέκα λεπτά είναι αδύνατη. Νιώθεις αμέσως κάψιμο στο λαιμό, δυσφορία, δύσπνοια. Το τοπίο μοιάζει σεληνιακό – υπό τέτοιες συνθήκες κανένα έμβιο ον δεν μπορεί να επιβιώσει.
Και όλα αυτά, την ώρα που στις 11 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε η σχολική χρονιά. Κάθε πρωί η μαθητιώσα νεολαία της πόλης πλημμυρίζει τους δρόμους και τα προαύλια των σχολείων, αναπνέοντας αυτόν τον ενδεχομένως μολυσμένο αέρα. Στο μάθημα της γυμναστικής, όταν η ανάγκη για οξυγόνο αυξάνεται, τα παιδιά μας εκτίθενται ακόμη περισσότερο.
Οι εκπρόσωποι της δημοτικής αρχής χαμογελαστοί παρευρέθησαν στους αγιασμούς για να ευχηθούν στα παιδιά μας «καλή υγεία». Μα τι έχουν κάνει τόσους μήνες τώρα για να την προστατεύσουν;
Από την αφοπλιστική απάντηση του δήμαρχου Αργοστολίου Θεόφιλου Μιχαλάτου «πες μου εσύ τι να κάνω» στο δημοτικό συμβούλιο λογοδοσίας, περάσαμε στο «δεν βαριέσαι, θα ξεχαστεί…» ή στο ακόμη πιο επικίνδυνο «θα σβήσει μόνο του με τα πρωτοβρόχια».
Μα εδώ μιλάμε για καρστικό υπέδαφος: το θαλασσινό νερό εισχωρεί στις καταβόθρες του Αργοστολίου και καταλήγει στον Καραβόμυλο, στη λίμνη της Μελισσάνης. Το νησί είναι γεμάτο σχισμές, χαράδρες, σπηλαιώσεις. Καρκινογόνες ουσίες μπορούν να ταξιδέψουν παντού, να μολύνουν νερά και έδαφος.
Όχι, δεν γίνεται να ξεχαστεί. Για να ξεχαστεί πρέπει πρώτα να σβήσει οριστικά και αμετάκλητα.
Η δημοτική αρχή οφείλει να ανοίξει τα χαρτιά της για αυτό το μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας. Δεν είναι δυνατόν 4 μήνες τώρα, με κάθε φύσημα αέρα, το Αργοστόλι να πνίγεται σε τοξικά αέρια με άγνωστες συνέπειες για την υγεία μας.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Χρήστος Πετράτος