ΚΑΛΠΗΚΟΣ:
Άκου Σπυρέτο μου… το νησί αρκίνισε να ξεφουσκώνει σαν τρύπια φουσκωτή! Φεύγουνε οι τουρίστες με τα αεροπλάνα, τα πλοία, και μένει πίσω η μαυρίλα. Μόλις σταματήσουνε οι πτήσεις, θα κατεβάσουνε ρολά όλα τα μαγαζιά, και το Αργοστόλι θα ξαναγίνει… μια μαύρη τρύπα αδράνειας!
ΣΠΥΡΕΤΟΣ:
Ε, καλά τώρα, λες και δεν το ξέραμε! Από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Μάη, μόνο τα περιστέρια κάνουν τζίρο στην πλατεία. Και στο Λιθόστρωτο; Άλλος κρεμάει χαρτιά στη βιτρίνα, άλλος αφήνει πρώτη μούρη τη βρώμικη σφουγγαρίστρα του. Σαν να ‘ναι μόστρα πολυτελείας!
ΚΑΛΠΗΚΟΣ:
Κι από προβλήματα; Χαμός! Το Νοσοκομείο βγάζει κραυγές με τις ελλείψεις τω γιατρώνε, οι γιαγιάδες και οι παππούδες μείνανε να φυλάνε Θερμοπύλες, γερασμένος πληθυσμός, ανεπαρκείς υποδομές. Και να σου και το νέο χτύπημα: αυξάνονται οι ασθενείς με άνοια και Αλτσχάιμερ. Ποιος να τους φροντίσει; Σε ποιές υποδομές;
ΣΠΥΡΕΤΟΣ:
Καλά, κι οι αρχόντοι μας τι κάνουν; Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου! Καμία υποψία προγραμματισμού για όσους μένουν πίσω. Ούτε για υγεία, ούτε για καθημερινότητα. Μονάχα φτιασιδώματα για τους τουρίστες του καλοκαιριού. Οι μόνιμοι δεν τσ’ ενδιαφέρουνε..
ΚΑΛΠΗΚΟΣ:
Έτσι μπράβο! Το νησί ζει μόνο για το καλοκαίρι. Και μετά; Μετά περιμένει, όπως όπως, το επόμενο καλοκαίρι. Σαν την κατσίκα στο μαντρί, που τρώει το χορτάρι και καρτεράει πότε θα ξανανοίξει το πορτόνι να πεταχτεί.
ΣΠΥΡΕΤΟΣ:
Κι ύστερα σου λένε ανάπτυξη! Εδώ ούτε το παγκάκι στην πλατεία δεν αντέχει τον χειμώνα, θα αντέξει το νησί;
ΚΑΛΠΗΚΟΣ:
Σπυρέτο, αν δεν ξυπνήσουμε χειμωνιάτικα, θα μείνουμε για πάντα καλοκαιρινοί θεατρίνοι. Και στο τέλος… ούτε θέατρο δε θα ‘χει.
ΣΠΥΡΕΤΟΣ:
Ναι σα την ωραία κοιμωμένη ασπετάρουμε το πρίγκιπα να μας ξυπνήσει..
ΚΑΛΠΗΚΟΣ:
Μόνο που μας τελειώσανε οι πρίγκιπες..
ΣΠΥΡΕΤΟΣ: Μας μείνανε τα δημαρχόπουλα! Λες να μας ξυπνήσει κανένας τσου;
ΚΑΛΠΗΚΟΣ: Σπεριάμο μπένε..οπως λέει η θιά η Αγκιολίνα… με την ελπίδα ζούμε..