Η τελετουργική εικόνα του δημάρχου Αργοστολίου Θεόφιλου Μιχαλάτου στο Άγιο Όρος —με κερί στο χέρι και βιβλίο μπροστά του, σε στάση ψαλμωδίας ή ανάγνωσης— είναι μία φωτογραφία που δεν πέρασε απαρατήρητη.
Γράφει ο Χρήστος Πετράτος
Όχι επειδή κρίνεται η πίστη του, αλλά επειδή ο ίδιος επέλεξε να τη δημοσιοποιήσει. Κι όταν μια τόσο προσωπική στιγμή ανεβαίνει δημόσια στο timeline, παύει να είναι μόνο προσωπική υπόθεση: γίνεται μήνυμα, ανοίγει ερμηνείες, σηκώνει ερωτήματα.
Η επίσκεψη στο Άγιο Όρος μπορεί πράγματι να σε επαναπροσανατολίσει. Είναι ένας τόπος που, για πολλούς ανθρώπους, λειτουργεί ως στάση πνευματικής ανασύνταξης και σκέψης. Ακριβώς γι’ αυτό, η δημόσια προβολή μιας τέτοιας εμπειρίας έχει βάρος: ο πολίτης δικαιούται να ρωτήσει γιατί τώρα, ποιο είναι το πλαίσιο και ποιο μήνυμα επιδιώκει να περάσει η εικόνα.
Η πολιτική άλλωστε, διαχρονικά, χρησιμοποιεί σύμβολα. Το θρησκευτικό συναίσθημα έχει αξιοποιηθεί πολλές φορές ως γέφυρα με την κοινωνία, ως προσπάθεια να ενωθεί ο θεσμικός ρόλος με ένα κοινό βίωμα: «είμαι κι εγώ ένας από εσάς». Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως κάτι κακό. Σημαίνει όμως ότι η επιλογή της δημοσιοποίησης δεν είναι ουδέτερη — ιδίως όταν η δημοτική θητεία κρίνεται αυστηρά από την καθημερινότητα.
Και εδώ είναι η ουσία: οι δημότες δεν αξιολογούν τη θρησκευτική πίστη του δημάρχου. Όλοι λίγο-πολύ έχουμε νιώσει την ανάγκη να σταθούμε κοντά στον Θεό σε δύσκολες στιγμές. Οι δημότες αξιολογούν κάτι άλλο: την αποτελεσματικότητα, τα έργα, τις αποφάσεις, τη στάση και τη συμπεριφορά του ως ανώτατου άρχοντα του δήμου.
Αν το μήνυμα που ζητά να περάσει είναι «δώστε μου πίστωση χρόνου», αυτή δεν κερδίζεται με κατανυκτικές εικόνες. Κερδίζεται όταν τα προβλήματα της πόλης και των χωριών αρχίζουν, έστω λίγο, να υποχωρούν. Δεν ζητάμε θαύματα από το Άγιο Όρος. Ζητάμε από το δήμαρχο μια καλύτερη μέρα στην καθημερινότητά μας.