Είναι ντροπή. Όχι “φέτος”, όχι “μετά την τελευταία κακοκαιρία”. Χρόνια τώρα ... Το λιμάνι της κρουαζιέρας στο Αργοστόλι – η βιτρίνα που βλέπουν χιλιάδες επισκέπτες – αντιμετωπίζεται σαν να είναι μια λεπτομέρεια που μπορεί να περιμένει. Και κάθε χρόνο, λίγο πριν την πρώτη άφιξη, ξαναζούμε το ίδιο έργο: ό,τι γίνει, θα γίνει τελευταία στιγμή. Ενα βάψιμο και τελειώσαμε. Ό,τι δεν γίνει, και δεν θα γίνουν τα σοβαρά θα το βαφτίσουμε “οκ” και θα συνεχίσουμε.
Οι μαρτυρίες ανθρώπων που κινούνται στο λιμάνι της κρουαζιέρας δεν είναι αντιπολιτευτικές κορώνες. Είναι λόγια ανθρώπων που δουλεύουν στο πεδίο, που ξέρουν τι σημαίνει κίνηση προβλήτα, πρόσδεση, ροές, λάντζες, επιβάτες, ηλικιωμένοι, εταιρείες.
Και το λένε ξεκάθαρα : η συντήρηση είναι σπάνια. Όταν γίνεται, γίνεται «μέσα στο καλοκαίρι» και «με το παρακαλετό» — λες και μιλάμε για χάρη, όχι για υποχρέωση.
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν άλλωστε επιβεβαιώνουν τις μαρτυρίες τους.
«Η συντήρηση που γίνεται είναι σπάνια… μέσα στο καλοκαίρι τους παρακαλάμε λίγο να τα σουλουπώσουν, ντρεπόμαστε για την κατάσταση, τίθεται θέμα σσφάλειας», μας λέει άνθρωπος της κρουαζιέρας. Και δεν σταματά εκεί. Πηγαίνει στα συγκεκριμένα, στα τεχνικά, στα επικίνδυνα: «Ένας προσκρουστήρας έχει “κρεμάσει” στην αριστερή μεριά του μπαστουνιού και πρέπει να αλλαχτεί». Μιλάμε για εξοπλισμό που δεν είναι διακοσμητικός. Είναι μέρος της ασφαλούς λειτουργίας.
Στο ίδιο πνεύμα έρχεται και η κουβέντα από άλλον για τη σκουριά και την ασφάλεια: «Οι σκαλωσιές πάντα έχουν θέμα με τη σκουριά και υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος». Και αμέσως μετά, ένας ακόμη δείκτης αδιαφορίας που ακούγεται “μικρός”, μέχρι να γίνει μεγάλος: «Λάμπες για φωτισμό δεν έχω δει τι έχουν κάνει φέτος… αν υπάρχουν καμένες. Πάντως ένας στύλος φωτισμού είναι ξάπλα στο πλακόστρωτο του λιμανιού και οι υπόλοιπου σαπισμένοι, έτοιμοι να καταρρεύσουν και αυτοί ανά πάσα ώρα και στιγμή. Οι δε κρουνοί κατεστραμμένοι και ορισμένοι εξ αυτών δε διαθέτουν ούτε καν τον απαραίτητο σωλήνα παροχής νερού».
Και μετά είναι οι πλωτές δέστρες. Εκεί η μαρτυρία δεν είναι παράπονο, είναι πρόταση: «Πέρυσι μπήκε καινούργια, γιατί η μία είχε χαλάσει. Κανονικά πρέπει το λιμάνι να αποκτήσει δυο ακόμα πλωτές δέστρες δεξιά και αριστερά για μεγαλύτερη ασφάλεια — αφού επέκταση δε σκοπεύουν να κάνουν». Με άλλα λόγια: αφού δεν το μεγαλώνεις το μπαστούνι, θωράκισέ το. Όμως, εδώ και χρόνια, η “θωράκιση” μένει ευχή.
Σαν να μην έφταναν αυτά, έρχεται και το θέμα των λαντζών — το πρακτικό, το καλοκαιρινό, αυτό που αν δεν το λύσεις, θα το βρεις μπροστά σου σε ώρες αιχμής. «Έβγαλαν δέστρες για λάντζες, γιατί έβαλαν το φέρρυ να πιάνει σε εκείνο το σημείο και δεν τις έχουν αποκαταστήσει… να δω πώς θα τα βολέψουμε το καλοκαίρι», μας είπε συνταξιούχος ναυτικός . Και το συνοψίζει: «Θέλει έξτρα χώρο για λάντζες». Δηλαδή: ξεκινάμε τη σεζόν με τρύπα στη λειτουργία.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που δείχνει πόσο χαμηλά έχουμε βάλει τον πήχη. Οι επιβάτες – χιλιάδες άνθρωποι οι περισσότεροι ηλικιωμένοι – στέκονται μες στον ήλιο. «Ένα στέγαστρο, κάτι για τον ήλιο… τόσος κόσμος είναι κρίμα να είναι μες τον ήλιο και στους 40 βαθμούς το καλοκαίρι», λέει καταστηματάρχης της περιοχής. Δεν ζητά κανείς παλάτια. Ζητά το αυτονόητο: να μην ψήνονται οι άνθρωποι στην υποδοχή.
Και φυσικά, υπάρχει το αίτημα που ακούγεται χρόνια, από εταιρείες και επιβάτες: μια μικρή μεταφορά από το “μπαστούνι” προς το κέντρο. «Πάντα ζητάνε ένα λεωφορειάκι από το μπαστούνι μέχρι το κέντρο της πόλης, γιατί είναι μεγάλη η διαδρομή για τους ηλικιωμένους. Αλλά όσα χρόνια και να τους το λέμε, από το ένα αυτί τους μπαίνει και από το άλλο βγαίνει». Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι επιλογή: να μην ακούς.
Και μέσα σε όλα, το λιμάνι μένει χώρος όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. «Έλεγαν ότι θα φτιάξουν ένα κιόσκι για τους ιδιώτες που έρχονται και πουλάνε εκδρομές… αλλά δεν είδα να έχει φτιαχτεί κάτι ακόμη για να τους περιορίσουν». Δηλαδή, ούτε οργάνωση, ούτε κανόνες, ούτε στοιχειώδης τάξη στον χώρο που υποδέχεται κόσμο και χρήμα. Για να μην πούμε την απαράδεκτη εικόνα και κατάσταση που βιώνουν οι επιβάτες με την άγρα πελατών από βανάκια.
Το Ταμείο
Και ενώ η κατάσταση στο λιμάνι της κρουαζιέρας είναι όπως τη διαβάσατε από τις μαρτυρίες ανθρώπων του λιμανιού, αναζητούνται οι 175.698,59€ που εισέπραξε ο Δήμος Αργοστολίου από τα τέλη κρουαζιέρας. Που αξιοποιήθηκαν αυτά τα χρήματα; Δεν θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα το λιμάνι της κρουαζιέρας; Αλλά και τα έσοδα ρεκόρ του 2024 δεν δείχνουν ταμείο που δεν μπορεί να αντέξει μια αξιοπρεπή και ασφαλή συντήρηση στο λιμάνι της κρουαζιέρας. 
Ρώτησα έναν κάτοικο της περιοχής που έκανε τη βόλτα του στο Μαϊστράτο πως χαρακτηρίζει αυτή την εικόνα του λιμανιού . “Απονιά”, μου απάντησε. Μια λέξη που τα λέει όλα.
Στις 5 Απριλίου έρχεται το CELESTYAL JOURNEY, πρώτο κρουαζιερόπλοιο με 1200 επιβάτες και 590 άτομα πλήρωμα. Πόσο έτοιμο σας φαίνεται το λιμάνι για την υποδοχή;
Και δεν είναι υπερβολή να το πούμε ωμά: αν ξαναπάμε με μπαλώματα, θα είναι εγκληματική αμέλεια απέναντι στην ασφάλεια, την εικόνα του νησιού και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Η κρουαζιέρα δεν είναι “δώρο”. Είναι εισόδημα, φήμη, προβολή. Όταν το σημείο υποδοχής το αφήνεις να γερνάει, να σκουριάζει και να λειτουργεί στο όριο, δεν εκθέτεις μόνο τον Δήμο ή το Λιμενικό Ταμείο. Εκθέτεις την Κεφαλονιά.
Και το χειρότερο είναι ότι όλοι το ξέρουν. Και το ανέχονται. Χρόνια τώρα. Αυτή είναι η δημοτική αρχή του Θεόφιλου Μιχαλάτου, δημάρχου Αργοστολίου και προέδρου του Λιμενικού Ταμείου. Αυτός είναι ο σεβασμός της στους επισκέπτες του Δήμου και στους Δημότες.
Παντελής Ιωαννίδης
♣ Περισσότερες φωτογραφίες στη σελίδα του Kefaloniapress στο facebook https://www.facebook.com/kefaloniapress.gr/photos
Ακολουθήστε το
kefaloniapress.gr στο Google News
και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις..