Τώρα που πέρασε ο «μουσώνας» και η στάθμη της θάλασσας υποχώρησε, η εικόνα αποκαλύπτεται χωρίς άλλοθι. Όλα τα φρεάτια της παραλιακής είναι στην πράξη ανενεργά.
Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους: σχάρες τσιμεντωμένες από τα φερτά χρόνων που δεν έχουν καθαριστεί, στόμια που δεν οδηγούν πουθενά. Σε μια πόλη που κάθε χειμώνα δοκιμάζεται από έντονες βροχοπτώσεις και θαλάσσιες εισροές, το σύστημα απορροής δεν μπορεί να λειτουργήσει αν η έξοδος είναι κλειστή.
Το ερώτημα δεν είναι τεχνικό. Είναι στοιχειώδες: πού θα πάνε τα νερά;
Παράλληλα με τη Λεωφόρος Αντώνη Τρίτση, πάνω στους πεζόδρομους, έχουν κατασκευαστεί μικρά γραμμικά φρεάτια – εκείνα που θα έπρεπε να συγκεντρώνουν τα επιφανειακά νερά. Μόνο που αυτά καταλήγουν στα ήδη βουλωμένα κεντρικά φρεάτια.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Σε αρκετά σημεία, η κλίση του οδοστρώματος και των πλακοστρώσεων δεν οδηγεί προς τη θάλασσα, αλλά προς τη Σιτεμπόρων. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε κάθε καταστηματάρχη: μικρές «λίμνες» μπροστά στις εισόδους, νερά που λιμνάζουν, πελάτες που πηδούν από πλάκα σε πλάκα για να περάσουν.
Ένας επαγγελματίας της περιοχής το είπε με το γνωστό κεφαλονίτικο μαύρο χιούμορ:
«Μη φωτογραφίζεις τσου λόμπους και έρτει ο δήμαρχος να τα σιάσει. Που θα πλένουμε τα ποδάρια μας μετά; Ο δήμαρχος προνόησε να μπανιάρουμε τα ποδάρια μας όξω από τα μαγαζιά μας και να πιένουμε στο σπίτι καθαροί. Μη του χαλάτε το σκέδιο.»
Το αστείο πικρό. Γιατί πίσω από την ειρωνεία κρύβεται η αγανάκτηση.
Τα μόνα φρεάτια που λειτουργούν… χάρη στη θάλασσα
Υπάρχει μια χαρακτηριστική εξαίρεση. Στη γωνία της Alpha Bank, δύο φρεάτια έχουν πραγματική επικοινωνία με τη θάλασσα. Δεν είναι βουλωμένα. Το νερό κυκλοφορεί. Η παλίρροια ανεβαίνει, καθαρίζει τα στόμια, τα κρατά ανοιχτά.
Το ίδιο συμβαίνει και στην απέναντι πλευρά της παραλίας, κάτω από την ίδια τράπεζα: εκεί όπου η θάλασσα «μπαίνει» φυσικά, τα φρεάτια δεν έχουν φράξει. Όχι γιατί συντηρούνται. Αλλά γιατί τα καθαρίζει το ίδιο το κύμα.
Είναι οξύμωρο: το μοναδικό «σχέδιο αποστράγγισης» που λειτουργεί είναι η ίδια η θάλασσα.
Τώρα που οι βροχές και οι καταιγίδες σταμάτησαν και η τουριστική σεζόν δεν έχει ακόμη ανοίξει, οι Αργοστολιώτες περίμεναν να δουν συνεργεία στον δρόμο: να σηκώνονται σχάρες, να καθαρίζονται φρεάτια, να προετοιμάζεται η πόλη για τις ανοιξιάτικες μπόρες. Δεν βλέπουμε τίποτα από αυτά. Τα φρεάτια παραμένουν όπως ήταν, με την αίσθηση πως έχουν να συντηρηθούν δεκαετίες. Η πόλη πνίγεται με κάθε δυνατή βροχή, κι όμως η επίσημη εξήγηση επαναλαμβάνεται μονότονα: «φταίει η φουσκοθαλασσιά».
Η παραλιακή του Αργοστολίου δεν είναι μια οποιαδήποτε οδός. Είναι η βιτρίνα της πόλης, η ζώνη με τη μεγαλύτερη εμπορική και κοινωνική δραστηριότητα. Αν εκεί τα φρεάτια είναι διακοσμητικά, τότε το πρόβλημα δεν είναι τοπικό – είναι δομικό.
Η εικόνα σήμερα, με τη θάλασσα χαμηλωμένη, δίνει μια καθαρή ευκαιρία ελέγχου. Χωρίς πίεση κακοκαιρίας. Χωρίς δικαιολογίες.
Τα ερωτήματα είναι απλά:
*Υπάρχει καταγεγραμμένος έλεγχος λειτουργικότητας των φρεατίων;
*Προβλέπεται καθαριότητα εκεί όπου έχουν τσιμεντωθεί; (σε όλα δηλαδή)
*Ελέγχθηκε η κλίση της ανάπλασης όταν κατασκευαζόταν;
Γιατί όταν θα ξαναέρθει η δυνατή βροχή – και θα έρθει – τα νερά δεν θα διαβάσουν ανακοινώσεις. Θα ακολουθήσουν την κλίση που τους δόθηκε. Το πως συνέβαλαν όλα αυτά στο να πνίγεται η παραλιακή το ζήσαμε πριν μερικές ημέρες και για πολλές ημέρες.
Η πόλη δεν αντέχει άλλες πλημμύρες, η σεζόν ξεκινάει, το Αργοστόλι αναρρώνει από τις νεροποντές, πιστεύαμε ότι η κατάσταση θα γινόταν μάθημα ετοιμότητας αλλά πέσαμε έξω.. Η δημοτική αρχή κοιμάται τον ύπνο του δικαίου πάνω στη γόνδολά τους.
Παντελής Ιωαννίδης
