Η υπόθεση της Μυρτώς στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Κεφαλονιάς δεν εκθέτει μόνο ένα νοσοκομείο. Εκθέτει πρώτα απ’ όλα το Υπουργείο Υγείας και τον γνωστό τρόπο με τον οποίο η εξουσία αντιδρά όταν πιέζεται. Αναθεματισμοί, κυνήγι μαγισσών, αλαζονεία.
Στην Κεφαλονιά δεν άνοιξε απλώς μια τραγική υπόθεση. Άνοιξε, μπροστά σε όλη την κοινωνία, το πιο παλιό και πιο επικίνδυνο πρόσωπο του κράτους: αυτό που θεωρεί ότι δεν οφείλει να εξηγεί, αλλά μόνο να διαχειρίζεται το πολιτικό κόστος έτσι όπως το συμφέρει μέχρι να κοπάσει ο θόρυβος.Και αυτό είναι το εξοργιστικό.
Σε μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο, οι απαντήσεις δεν γίνονται θεσμικά, καθαρά και με κύρος. Γίνονται μέσα από αποκαλύψεις, διαρροές, τηλεοπτικά σόου και δημόσια κατακραυγή. Σαν να χρειάζεται στην Ελλάδα πρώτα να γίνει θέμα στα κανάλια για να θυμηθεί το υπουργείο υγείας ότι υπάρχει για να προστατεύει τη ζωή των πολιτών.
Tο πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι συνέβη εκείνο το κρίσιμο διάστημα στα Επείγοντα.
Το πρόβλημα είναι ότι το Υπουργείο Υγείας έδωσε ξανά την εικόνα της εξουσίας της αλαζονείας αδιαφορώντας για την αλήθεια, τη διαφάνεια και τη στήριξη των γιατρών.Αυτή η αλαζονεία είναι που δηλητηριάζει τα πάντα.
Γιατί λέει στην κοινωνία πως δεν έχει δικαίωμα να ζητά άμεσες απαντήσεις. Πως πρέπει να περιμένει, να σωπάσει, να ανεχθεί τις αντιφάσεις, και να καταπιεί αμάσητη την όποια υπουργική αλήθεια. Το αλάνθαστο του κάθε κ. Υπουργού.
Το Υπουργείο Υγείας όφειλε από την πρώτη στιγμή να έχει επιβάλει πλήρη διαφάνεια, καθαρό χρονολόγιο, σαφή λογοδοσία και θεσμική σοβαρότητα. Δεν το έκανε. Έδωσε την εικόνα ότι την απόλυτη αλήθεια την έχει ο υπουργός και όλοι οι άλλοι “τσίτο”! Και μοιραία τα κανάλια πήραν την μπάλα!
Αν το Υπουργείο Υγείας εξακολουθεί να πιστεύει ότι τέτοιες υποθέσεις κλείνουν με αναθεματισμούς τότε δεν έχει καταλάβει το πιο βασικό: αυτό που κατέρρευσε δεν είναι μόνο η εικόνα ενός νοσοκομείου. Είναι η εμπιστοσύνη της κοινωνίας απέναντι σε μια εξουσία που δείχνει κάθε φορά πιο αλαζονική, πιο ψυχρή και πιο ξένη προς τον πολίτη και τις ανάγκες του.
Σε μια εξουσία που δίνει την εντύπωση ότι παραχωρεί τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της στα κανάλια και αυτή κρύβεται κάτω από το χαλί…
Μέχρι πότε όμως;
Μάλλον, μέχρι σήμερα…