Στη πιατσέτα στην Καμπάνα σήμερα Κυριακή οι δυο φίλοι για τον πρωινό καφέ..
Σπυρέτος: Κάλπηκε, τα ’δες τα καινούργια τα φαναράκια στη Καμπάνα;
Κάλπηκος: Τα ’δα… και νόμισα πως πήγα βόλτα σε βιομηχανική ζώνη.
Σπυρέτος: Εγώ πάλι τα κοίταγα και λέω… κάτι λείπει. Δεν μου κάθεται η εικόνα.
Κάλπηκος: Δεν σου κάθεται γιατί δεν είναι μόνο φως τα φαναράκια. Είναι μνήμη. Άμα σβήσεις αυτό, μετά τι μένει;
Σπυρέτος: Καλά, να πεις να τα αλλάξουνε για οικονομία, να το καταλάβω. Δεν μπορώ να δεχτώ όμως ότι σήμερα, με την τεχνολογία, δεν μπορούμε να συνδυάσουμε την παράδοση με την οικονομία.
Κάλπηκος: Εκεί είναι το θέμα. Η πρόοδος δεν είναι να αλλάζεις τα πάντα. Είναι να ξέρεις τι κρατάς.
Σπυρέτος: Τα παλιά όμως είχανε μια γλύκα… μια οικειότητα. Τώρα… ψυχρά πράγματα.
Κάλπηκος: Τα παλιά κουβαλούσανε την πόλη που χάθηκε το ’53. Ό,τι απέμεινε από εκείνο το Αργοστόλι, το εξαφανίζουμε λίγο λίγο.
Σπυρέτος: Και μετά απορούμε γιατί όλα μοιάζουνε ίδια…
Κάλπηκος: Γιατί τα κάνουμε ίδια. Παντού τα ίδια φώτα, τα ίδια παγκάκια, τα ίδια σχέδια. Άμα δεν έχεις ταυτότητα, τι έχεις;
Σπυρέτος: Ελπίζεις να δούνε το λάθος και να επαναφέρουν τα παλιά φαναράκια, βελτιωμένα;
Κάλπηκος: Όχι, δεν ελπίζω. Γιατί τσου λείπει η κουλτούρα, η γνώση, η μνήμη της παλιάς πόλης. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Σπυρέτος: Αγνώριστο το Αργοστολάκι… Δεν θα μείνει τίποτσι. Στο όνομα της…
Κάλπηκος: Της ποιανής; Έχεις καταλάβει γιατί γίνονται όλα αυτά;
Σπυρέτος: Δεν υπάρχει όραμα. Δεν ξέρουν τι πόλη θέλουν.
Κάλπηκος: Και δυστυχώς δεν ακούνε, δεν ρωτάνε, δεν διαβάζουνε.
Σπυρέτος: Έπαρση… Αλαζονεία…
Κάλπηκος: Κρίμας…
Σπυρέτος: Πάμε να φωτογραφίσω ό,τι απόμεινε, μέχρι να το πετάξουνε στα σκουπίδια.
Κάλπηκος: Θα μας μείνουνε οι φωτογραφίες…