Σπυρέτος: Κάλπηκε, το ’μαθες;
Κάλπηκος: Τι να μάθω, μωρέ; Πάλι κόπηκε το ρεύμα; Πάλι στέρεψε το νερό; Πάλι ψάχνουμε γιατρό με το φανάρι;
Σπυρέτος: Όχι. Ήρθε ο Υφυπουργός Υγείας αυτοπροσώπως στην Κεφαλονιά.
Κάλπηκος: Σώπα βορέ! Και πού ’τανε; Αόρατος;
Σπυρέτος: Στο Νοσοκομείο πήε. Είδε τα έργα, τις ανακαινίσεις, τα μπετά, τις σκαλωσιές, τις προοπτικές…
Κάλπηκος: Α, μάλιστα. Ήρθε για να δει τα μπετά. Όχι τον κόσμο. Όχι τους ασθενείς. Όχι τους γιατρούς που λείπουν. Όχι τα επείγοντα που βογγάνε. Τα μπετά.
Σπυρέτος: Και βγήκε την επόμενη μέρα ανακοίνωση από το βουλευτή.
Κάλπηκος: Βορέ θα κουρλαθούμε; Ηρτενε ολόκληρος Υφυπουργός και έβγαλε ο βουλευτής δελτίο τύπου την επόμενη ημέρα;
Σπυρέτος: Ηρτε ινκόγκνιτο..
Κάλπηκος: Μπά! Τονε προστάτευαν. Από το κακό το μάτι. Μην πέσει κανένας πολίτης απάνω του και του πει: “Υπουργέ μου, πού είναι οι γιατροί;” Μην του πει καμιά μάνα: “Πώς θα μπει το παιδί μου στα Επείγοντα;” Μην του πει κανένας ηλικιωμένος: “Πού θα εξεταστώ;” Αυτά είναι βαριές κουβέντες. Χαλάνε τη φωτογραφία.
Σπυρέτος: Ε, πάντως συζητήθηκαν λέει τα θέματα της υγείας. Νοσοκομείο Αργοστολίου, Μαντζαβινάτειο, Κέντρο Υγείας Σάμης, αγροτικά ιατρεία…
Κάλπηκος: Τα συζητάμε χρόνια, Σπυρέτο μου. Τα συζητάμε τόσο πολύ, που στο τέλος θα χρειαστούμε γιατρό από την κούραση της συζήτησης.
Σπυρέτος: Ανακοινώθηκαν δια στόματος βουλευτή και νέες προκηρύξεις για γιατρούς.
Κάλπηκος: Εκεί να δεις επιστημονική φαντασία. Οι προκηρύξεις στην Κεφαλονιά είναι σαν τα φαντάσματα .. Όλοι λένε ότι υπάρχουν, λίγοι τσι ‘δανε και κανείς δεν ξέρει αν θα εμφανιστούνε ποτέ οι γιατροί.
Σπυρέτος: Είσαι άδικος.
Κάλπηκος: Καθόλου. Άδικο είναι να έρχεται υφυπουργός Υγείας στο νησί και να μην υπάρχει ανοιχτή ενημέρωση. Άδικο είναι να αντιμετωπίζονται τα τοπικά ΜΜΕ σαν πίνακας ανακοινώσεων. Άδικο είναι να έρχεται κυβερνητικός αξιωματούχος σε μια περίοδο που η κοινωνία είναι ταραγμένη, που η υπόθεση της Μυρτώς ακόμη πονάει, που το Νοσοκομείο είναι στο κέντρο της αγωνίας, και να περνάει η επίσκεψη σαν μυστική αποστολή.
Σπυρέτος: Παλιά δεν γινότανε έτσι.
Κάλπηκος: Παλιά όταν ερχότανε υπουργός, το ‘ξερε η κοινωνία, το ξέρανε τα μέσα, γινότανε συζήτηση, γινότανε συνέντευξη τύπου, γινότανε πολιτική. Υπήρχαεν άνθρωποι που δεν σκιαζόνταντε τον κόσμο. Ούτε τις ερωτήσεις. Ούτε τη γκρίνια. Ούτε την αγανάκτηση. Ούτε την αντιπολίτευση.
Σπυρέτος: Τώρα;
Κάλπηκος: Τώρα η πολιτική έγινε φωτογραφία, ανάρτηση και καρδούλα. Δεν μιλάνε στον κόσμο. Μιλάνε στους followers. Δεν πάνε στη γειτονιά. Πάνε στο ισταγκραμ. Δεν ακούνε τον ασθενή. Ακούνε το χρυσοπληρωμένο επικοινωνιακό επιτελείο.
Σπυρέτος: Και τι έπρεπε να γένει δηλαδή;
Κάλπηκος: Να έρθει ο υφυπουργός και να μιλήσει ανοιχτά. Να γίνει συνέντευξη τύπου. Να κληθούν τα τοπικά μέσα. Να απαντήσει για το προσωπικό. Για τα Επείγοντα. Για τα αγροτικά ιατρεία. Για το Μαντζαβινάτειο. Για τη Σάμη. Για το καλοκαίρι που έρχεται και το νησί πολλαπλασιάζει τον πληθυσμό του. Να πει τι είναι εξασφαλισμένο και τι είναι ακόμη ευχή.
Σπυρέτος: Δηλαδή δεν αρκούνε τα έργα;
Κάλπηκος: Ορέ μη μου πετάς τα μυαλά! Τα έργα χρειάζουνται. Αλλά νοσοκομείο χωρίς ανθρώπους δεν είναι νοσοκομείο. Είναι κτίριο. Και ο ασθενής δεν γιατρεύεται με πλακάκια. Ούτε με κουφώματα. Ούτε με δελτία τύπου. Γιατρεύεται με γιατρούς, νοσηλευτές, εργαστήρια, εφημερίες, παρουσία, ευθύνη.
Σπυρέτος: Βαρύ το ’κανες.
Κάλπηκος: Η υγεία είναι βαριά υπόθεση. Και όποιος την κάνει ελαφριά επικοινωνία, ας μην απορεί όταν ο κόσμος θυμώνει.
Σπυρέτος: Ντούμκουε, τι γράφουμε στο τέλος;
Κάλπηκος: Γράψε το απλά: Στην Κεφαλονιά δεν ζητάμε υπουργούς-φαντάσματα. Ζητάμε απαντήσεις. Και κυρίως ζητάμε ένα Νοσοκομείο που να αντέχει τον χειμώνα, το καλοκαίρι, τον ντόπιο, τον τουρίστα, τον ηλικιωμένο, το παιδί, τον άνθρωπο που φτάνει στα Επείγοντα και δεν έχει χρόνο για ανακοινώσεις.
Σπυρέτος: Πολύ πάρλα.
Κάλπηκος: Θα παρλάρω όσο γουστάρω μπας κι ακούσει κανένας αρμόδιος. Μπρι και έρτει ο επόμενος “αόρατος”.