Μεσημέρι στη βεράντα τση θειάς Αγκιολίνας στ’ Αργοστόλι. Τα φιόρα μοσκοβολάνε αλλά κάτου στην πόλη η ζέστη αν και Μάης μήνας είναι έντονη. Ο Κάλπηκος κοιτά προς το Αργοστόλι κι ο Σπυρέτος γεμίζει τα ποτήρια με δροσερή σουμάδα. Η θειά Αγκολίνα είναι η τελευταία νοικοκυρά που φτιάνει ακόμα σουμάδα με συνταγή δυο αιώνων..
Κάλπηκος: Σπυρέτο… η θειά Αγκιολίνα κατέβηκε σήμερα στο μερκάτο.
Σπυρέτος: Ωχ! Δε πιστεύω να μπουκουνιάστηκε;
Κάλπηκος: Όχι, αλλά γύρισε σπίτι έτοιμη να πάθει φαστίδιο.
Σπυρέτος: Τηνε πείραξε η ζέστη;
Κάλπηκος: Η ζέστη, το τσιμέντο, το καυσαέριο και το ψέμα μαζί.
Σπυρέτος: Πάρλα..
Κάλπηκος: Επήε στην Σιτεμπόρωνε να κάμει κάτι μαγκουφιές. Εστάθηκε στη μέση του δρόμου, τήραε δεξιά, τήραε αριστερά και φουρκίστηκε: «Με κογιονάρουνε.»
Σπυρέτος: ΩΩΩΩ. Αστροπελέκι θα πέσει..
Κάλπηκος: «Όταν ξεκίνησε το έργο», μου λέει, «επέρασα και ρώτησα τι θα γίνει με τα δένδρα. Και μου είπανε οι αρμόδιοι “μην ανησυχείτε κυρία μου, θα έχει πράσινο, θα έχει σκιά, θα μπουν πολλά δένδρα”.»
Σπυρέτος: Ωωω τη βάψανε οι αρμόδιοι…
Κάλπηκος: Τώρα ούτε γλάστρα δεν χωράει, Σπυρέτο! Ούτε δενδράκι! Ούτε μια ρίζα να ανασάνει!
Σπυρέτος: Ε, άμα το σχέδιο είναι “ψήσε τον δημότη για να μάθει να περβατεί”, μια χαρά το πετύχανε.
Κάλπηκος: Εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι… Πώς γίνεται το 2026 να αναπλάθεις δρόμο σε μια πόλη και να μη βάνεις σκιά.
Σπυρέτος: Τηνε βγάλανε από το σκέδιο τη σκιά..
Κάλπηκος: Μα εκεί κάτου είναι τα αυτοκίνητα, το καυσαέριο, η κίνηση, η βαβούρα… Εκεί χρειάζεται μια ανάσα ζωής.
Σπυρέτος: Με κυβόλιθους και πλάκες ανάσα δεν έχει..
Κάλπηκος: Η θειά Αγκιολίνα εκοπάναγε το μπαστούνι κάτω και μου φώναζε εμένανε: «Ούτε χώρο αφήσανε για δένδρο!» λες και είμαι εγώ ο δήμαρχος..
Σπυρέτος: Ξέρεις τι είναι το χειρότερο;
Κάλπηκος: Πάρλα
Σπυρέτος: Ότι άμα πεις μια κουβέντα για πράσινο, σε κοιτάνε λες και ζήτησες να φυτέψουν το δάσος του Αμαζονίου.
Κάλπηκος: Εδώ δεν μιλάμε για πολυτέλεια. Για δυο δένδρα μιλάμε. Για λίγη σκιά μέσα στο τσιμέντο.
Σπυρέτος: Ναι, αλλά εμείς στ’ Αργοστόλι έχουμε νέα αρχιτεκτονική σχολή.
Κάλπηκος: Ποια;
Σπυρέτος: “Όπου βλέπεις χώμα, ρίξε τσιμέντο μπρι φυτρώσει τίποτα.”
Κάλπηκος: Χα χα… Άκου να δεις… Η θειά Αγκιολίνα δενε θύμωσε μονάχα για τα δέντρα.
Σπυρέτος: Πάρι;
Κάλπηκος: Γιατί αισθάθηκε ότι την πιάσανε κορόιδο. Υποσχέθηκανε μια ανθρώπινη αγορά και παραδώσανε ένα τηγάνι.
Σπυρέτος: Και περίμενε τώρα Αύγουστο με σαράντα βαθμούς να περπατάει ο κόσμος εκεί κάτω σαν σουβλάκι.
Κάλπηκος: Εγώ πάντως βλέπω τον κόσμο να βράζει.
Σπυρέτος: Βράζει γιατί θέλει δένδρα, με σκιά, με ανάσες. Όχι όλα πέτρα και τσιμέντο.
Κάλπηκος: Και το αστείο είναι ότι παντού στον κόσμο τώρα φυτεύουν περισσότερο πράσινο μέσα στις πόλεις. Τα “δάση τσέπης”. Όπου χώμα ένα δενδράκι.
Σπυρέτος: Εμείς πάμε αντίθετα στο ρεύμα… Όπου χώμα και τσιμέντο..
Κάλπηκος: Η θειά Αγκιολίνα στο τέλος είπε το καλύτερο.
Σπυρέτος: Τι είπε;
Κάλπηκος: «Άμα είναι να κάθουμαι στον ήλιο σαν σαρδέλα στο ταψί, να μου το λέανε από την αρκή να φέρω και λεμόνι.»
Σπυρέτος: Χα χα χα!
Κάλπηκος: Μη γελάς… Η θειά Αγκιολίνα μπορεί να είναι μεγάλη γυναίκα, αλλά σήμερα μίλησε σαν όλη την πόλη μαζί.
Σπυρέτος: Μόνο που κανένας τσου δεν αρκουμένεται τι λέει και τι θέλει η πόλη.
Και για λίγη ώρα, στη βεράντα της θειάς Αγκιολίνας, δεν ακουγόταν τίποτα άλλο πέρα από τον ζεστό αέρα που ανέβαινε από την πόλη χωρίς να βρίσκει ούτε ένα δέντρο να σταθεί.