Ο Κάλπηκος και ο Σπυρέτος βάλανε τα καλά τσου και πήανε σε βεγγέρα με τοπικά προϊόντα..
Σπυρέτος: Σ’ άρεσε το event με τα τοπικά προϊόντα;
Κάλπηκος: Ωραία ήτανε. Φωτογραφίες, μπουφέδες, χαμόγελα… Φάγαμε κάθε είδος τυριου φάγαμε και τρία κομμάτια παστοκύδωνο …
Σπυρέτος: Και; Που το πας .. Μουσκλωμένο σε γλέεπω..
Κάλπηκος: Εφύγαμε χωρίς να ακούσουμε ούτε ένανε να λέει πόσο κάνει τελικά το τυρί, πόσο αντέχει ο ξενοδόχος, πόσο πουλάει ο παραγωγός και γιατί ο άλλος βάζει βουλγάρικη φέτα στο πρωινό ενώ είμαστε στην Κεφαλονιά.
Σπυρέτος: Εκεί είναι το θέμα. Όλοι μιλάνε για “τοπική γαστρονομία”, αλλά δεν κάθουνται στο τραπέζι να συζητήσουνε το “δια ταύτα”..
Κάλπηκος: Γιατί ο κτηνοτρόφος λέει “δεν βγαίνω”. Ο ξενοδόχος λέει “δεν βγαίνω”. Ο εστιάτορας λέει “δεν βγαίνω”. Και στο τέλος βγαίνει μόνο ο κατάλογος.
Σπυρέτος: Ναι αλλά άκου να δεις… Δεν γίνεται να λες “τοπικό πρωινό” και να έχεις φέτα από όπου να ’ναι επειδή είναι πιο φτηνή.
Κάλπηκος: Κι από την άλλη, δεν γίνεται ο άλλος να βλέπει την κεφαλονίτικη φέτα να κοστίζει λες και αγοράζει γάλα με φύλλα χρυσού..
Σπυρέτος: Άρα τι πρέπει να γένει;
Κάλπηκος: Να κάτσουνε κάτου σαν ανθρώποι. Παραγωγοί, ξενοδόχοι, εστιατόρια, επιμελητήριο, δήμοι. Όχι μόνο εκθέσεις και “γευσιγνωσίες”. Χρειάζεται διάλογος όπως στην Κρήτη, την Ηλεία και σε άλλες περιοχές. Οχι ημερίδα και συνέδρια μόνο αλλά διάλογος πρόσωπο με πρόσωπο, παραγωγός με ξενοδόχο, δυο-δυο και να συζητήσουνε σαν επαγγελματίες.
Σπυρέτος: Και τι να πούνε;
Κάλπηκος: Να πούνε:
“Πόσο πουλείς τη φέτα;” “Πόσο πουλείς το λίτρο το κρασί”
“Πόσα κιλά θα αγοράσεις;” “Πόσα μπουκάλια καταναλώνεις;”
Σπυρέτος: Πρέπει να σταματήσει λίγο κι αυτή η παράνοια με τσι τιμές.
Κάλπηκος: Ποια λες;
Σπυρέτος: Πας σε κάτι μαγαζιά και νομίζεις ότι άνοιξε ξαφνικά παράρτημα της Μυκόνου στην Κεφαλονιά.
Κάλπηκος: Ε, αυτό είναι το άλλο μεγάλο μας ταλέντο. Τιμές πολυτελείας.
Σπυρέτος: Και στο τέλος ποιος την πληρώνει;
Κάλπηκος: Όλοι. Ο τουρίστας που λέει “ακριβά”. Ο ντόπιος που αναστενάζει να φάει έξω. Ο παραγωγός που μένει με το προϊόν. Ο ξενοδόχος που ακούει γκρίνια. Και το νησί που χάνει σιγά σιγά το μέτρο.
Σπυρέτος: Ξέρεις τι σκιάζουμαι;
Κάλπηκος: Πάρλα
Σπυρέτος: Ότι είμαστε στην κόψη του ξυραφιού και ακόμα κάνουμε δημόσιες σχέσεις αντί για σχέδιο.
Κάλπηκος: Γιατί το εύκολο είναι το event. Το δύσκολο είναι η συμφωνία.
Σπυρέτος: Και χωρίς συμφωνία;
Κάλπηκος: Θα συνεχίσουμε να φωτογραφίζουμε τοπικά προϊόντα που δεν φτάνουν ποτέ στο τραπέζι του τουρίστα και όπως πάει με την ακρίβεια ούτε και στο δικό μας σε λίγο.
Σπυρέτος: Πάντως να ομολογήσουμε ότι έχουμε φάει στα events εξαιρετικά τυριά, έχουμε πιει καταπληκτικό κρασί και ξαναβλέπουμε το ροσόλι να κάνει θριαμβευτικό come back!
Κάλπηκος: A, ναι! Μεγάλη πρόοδο οι παραγωγοί τσου βγάνω το καπέλο.. Προσπαθάνε, συμμετέχουν σε εκθέσεις, βελτιώνουν το προϊόν, βραβεύονται..
Σπυρέτος: Ναι αλλά αυτό το προϊόν του μόχθου πρέπει να τιμάται πρώτα και κύρια στον ίδιο του τον τόπο. Να είναι παντού, να είναι το σήμα κατατεθέν του νησιού..
Κάλπηκος: Να τα λέμε όμως όλα. Υπάρχουνε εστιατόρια και ξενοδοχεία στην Κεφαλονιά που εδώ και χρόνια έχουν βάλει τοπικά προϊόντα στα τραπέζια τους και έχουν δημιουργήσει κεφαλονίτικο πρωινό με μεγάλη επιτυχία.
Σπυρέτος: Ακριβώς. Δεν ξεκινάμε από το νούλα. Υπάρχουνε άνθρωποι που το κάμενε σωστά, το πιστέψανε και το στηρίξανε. Το θέμα είναι να μη μείνουνε εξαίρεση. Να γίνει κανόνας.
Κάλπηκος: Αυτό πρέπει να δούνε και οι υπόλοιποι και να το τολμήσουν. Κανένα μαγαζί, κανένα εστιατόριο, καμία κάβα και κανένα σούπερ μάρκετ χωρίς τοπικά προϊόντα — και μάλιστα έντονα μονστραρισμένα, μπροστά, περήφανα, να τα βλέπει ο κόσμος.
Σπυρέτος: Γιατί άμα ούτε στην ίδια την Κεφαλονιά δεν προβάλουμε τα προϊόντα μας, τότε ποιος θα τα προβάλει;
Κάλπηκος: Ακριβώς. Ο τουρίστας, έλληνας και ξένος δεν έρκονται μόνο για τη θάλασσα. Θέλουνε να δοκιμάσουνε τον τόπο. Να τον γευτεί. Να πάρει κάτι μαζί του όταν φύγει.
Κάλπηκος: Σπυρέτο , τσίμπα το κασεράκι .. Σύγκριση δεν έχει.. Μούρλια..
Σπυρέτος: Θα πάω να αγοράσω αύριο να ΄χουμε στη βεράντα.
Κάλπηκος: Εγώ βορέ αποθύμησα τσι μάντολες, θα πάω να πάρω κανά δύκιλο να ‘χουμε κάτι να κουκαλούμε τσι .. υπογλυκαιμίες..