- Μια αληθινή σκηνή στην οδό Σιτεμπόρων , 30 βαθιμούς θερμοκρασία , 11 το πρωί ο κυβόλιθος καυτή πατάτα..
- Μαγαζάτορες, Κάλπηκος και Σπυρέτος στήνουνε ένα παιχνίδι ρόλων για να αντέξουνε τη ζέστη και την εικόνα του δρόμου.
- Ένα μικρό σατιρικό στιγμιότυπο για το Αργοστόλι που θα μπορούσε να έχει σκιά, παγκάκια, πράσινο και δροσιά. Αυτό ήτανε μια παλιά συνήθεια των εφήβων της δεκαετίας του 60-70. Κατεβαίνανε στο Λιθώστρατο και μιλάγανε σα να βρισκόντανε στην 5η Λεωφόρο στη Νέα Υόρκη, άλλοι σε κάποιο μεγάλο λιμάνι.. Και πιένανε πάνου κάτου στο Λιθότρατο και κουβεντιάζανε , πλάθανε ρόλους μέχρι εξαντλήσεως της φαντασίας.
Σαββάτο πρωί στην οδό Σιτεμπόρων. Ο ήλιος βαράει από νωρίς, οι κυβόλιθοι ασπρίζουν μέσα στη ζέστη και σε μια γωνιά τρεις-τέσσερις μαγαζάτορες κοιτούν τον αναπλασμένο δρόμο με εκείνο το βλέμμα που λέει περισσότερα από κάθε καταγγελία.
Σπυρέτος:
Τι τηράτε έτσι αφεντάδες μου τσου καυτούς κυβόλιθους;
Μεμάς:
Σσσστ… μη μιλάς δυνατά βορέ Σπυρέτο… μόλις επέρασε η φρεσκαδούρα από το άλσος του ΚΤΕΛ και μας εδρόσισε..
Κάλπηκος:
Α, τηνε νιώθω κι εγώ Μεμά.. Τήρα πως κουνιούνται τα φύλλα τση μουριάς… Αααα! φρεσκαδούρα Αργοστολιώτικη.
Σπυρέτος:
Ποιες μουριές μωρέ; Εδώ ούτε γλάστρα δεν υπάρχει θα με κουρλάνετε!
Νιόνιος:
Σπυρέτο μου, τήρα βορέ το συντριβάνι τι δροσιά που έχει.. Ακου τα νερά ..
Κάλπηκος:
Εγώ πάντως άμα βαρέσει σαραντάρι, θα πέφτω μέσα με το κεφάλι. Ένα μακροβούτι και ξανά στη βιοπάλη.
Αλέκος:
Πάμε να κάτσουμε στο παγκάκι κάτου από την πέργκολα.. Φώναξε και του Μαντά να ρτει.. Κερνάω παγωτό χωνάκι από του Μακρή..
Σπυρέτος:
(Μπήκε στο νόημα) Να ‘ρτουμε το βράδι που θαχει κανταδόρους. Να φέρουμε και τη θειά την Αγκιολίνα.
Κάλπηκος:
Ε, βέβαια! Και θα μσκοβολάει τζατζαμίνι και μπουγαρίνι ο τόπος..
Μεμάς:
Εγώ πάντως περιμένω να δω αμα θα βγάλουνε καρπό οι μουριές. Ταχω πιθυμήσει τα μούρα..
Σπυρέτος:
Κι άμα δεν βγάλουνε;
Μεμάς:
Αμα δεν βγάλουνε μούρα θα τρώμε τσου κυβόλιθους..
(όλοι ξεσπούν σε γέλια και κοιτάνε με απελπισία τον “αναπλασμένο” δρόμο)
Κάλπηκος:
Ξέρετε τι είναι το καλύτερο βορές παιδιά;
Όλοι μαζί:
Τι; Που βλέπεις το καλύτερο; Σκέτη συφορά είναι μπροστά μας.
Κάλπηκος:
Οτι αυτά εφτού που φανταστήκαμε τωρα, είναι στο χέρι μας να γίνουνε αλήθεια.. Ούτε δύσκολο είναι ούτε και ακατόρτωτω ! Αμα αγαπάς τον τόπο σου και την πέτρα μπορείς να τηνε κάμεις φιόρο..