Ο Κάλπηκος και ο Σπυρέτος ξεκινήσανε μπονόρα απο το Αργοστόλι να πάνε στη θειά τους την Ελβίρα που ζει στον Πόρο και να κάμουνε και το μπάνιο τσου στ’ Αράγια.. Ξεφύγανε κρύφου – κρύφου από το Αργοστόλι μέσα απο γειτονιές μη πέσουνε σε μπλόκο και πιούνε ξύδι τριαντάφυλλου..
Ευτυχώς χωρίς επεισόδια αριβάρανα στον Πόρο και μπήκανε στο φαράγγι. Και φροοοοοου πατεί φρένο ο Κάλπηκος.
— Σταμάτα!
— Τι έγινε; μπλόκο;
— Όχι ορέ… περιμένω να προσγειωθεί αερόπλανο!
Ο Σπυρέτος κοιτάζει δεξιά, κοιτάζει αριστερά.
— Πού τόδες βορέ το αερόπλανο;
— Εδώ μπροστά μας. Τι είναι αυτό το πράμα; Διάδρομος απογείωσης δεν είναι;
Κοιτάζουν και οι δύο τον τεράστιο πλακοστρωμένο χώρο που απλώνεται μέσα στο φαράγγι.
— Ορέ Κάλπηκε, μήπως σιάνουνε πάρκινγκ;
— Για να ερκόμαστε απο το Αργοστόλι να παρκάρουμε στον Πόρο;
— Μήπως είναι πλατέα;
— Μέσα στο φαράγγι;
— Μήπως είναι γήπεδο;
— Με κυβόλιθο;
Ο Σπυρέτος ξύνει το κεφάλι του.
— Τότε τι είναι;
— Αυτό προσπαθώ να καταλάβω κι εγώ.
Κάθονται στο καπό και συνεχίζουν να χαζεύουν τους εργάτες μέσα στο λιοπύρι..
— Σπυρέτο, μια απορία έχω.
— Πάρλα..
— Ότενες βρέχει στον Πόρο, πού πάνε τα νερά;
— Στο φαράγγι.
— Και τούτο εδώ το πλακόστρωτο πού είναι;
— Στο φαράγγι.
— Και τα νερά πού θα πάνε;
— Στο χωριό;
— Μπράβο παιδί μου! Βλέπω πιάνεις το νόημα.
Ο Σπυρέτος αρχίζει να ανησυχεί.
— Δηλαδή λες να γίνει ποτάμι;
— Δεν ξέρω τι θα γίνει. Ξέρω μόνο ότι η φύση χιλιάδες χρόνια έφτιαχνε φαράγγι για να περνάει το νερό κι εκεί στο δημαρχείο βαρτίνακανε να βγάλουνε λάθος τη φύση..
— Έχεις ένα δίκιο.
— Και μεγάλο μάλιστα.
Σιωπή για λίγο.
Ο Σπυρέτος ξανακοιτάζει το έργο.
— Ρε συ… και πόσο κόστισε αυτό;
— Μη με βάζεις σε αμαρτίες …
— Βορέ απλά ρωτάω ο μαγκούφης..
— Κι εγώ απλά σκιάζουμε την απάντηση.
Ο Σπυρέτος γελά.
— Τουλάχιστον είναι όμορφο το φαράγγι.
— Ήτανε ορέ Σπυρέτο… ήτανε.
— Τι εννοείς;
— Να, βλέπεις απέναντι τσου βράζους, τα κυπαρρίσια, τσι κουτσουπιιές, τα περνάρια;
— Ναι.
— Εφκειά εφτού τα ‘φτιασε ο Θεός.
— Και τούτο;
— Τούτο το έφτιαξε ο δήμαρχος
— Γιατί;
— Δεν ξέρω. Αλλά άμα συνεχίσουμε έτσι, θα πέσει κυβόλιθος και τσι παραλίες…
– Από άκρη σε άκρη του Δήμου πέφτει κυβόλιθος. Από Σιτεμπόρων, καντούνια, γειτονιές, πλατείες .. ίσα με τον Πόρο.
Ο Σπυρέτος ξεφυσάει…
— Πάμε για μπάνιο τελικά;
— Πάμε.
Και οι δυο έφυγαν συζητώντας και χειρονομώντας..
Αλλά όσο απομακρύνονταν, γυρίζανε συνεχώς το κεφάλι πίσω και τηράγανε το έργο.. Και σκεφτόντανε…
«Ποιος σκεδίασε εφκειό το πράμα και ποιός επέτρεψε να γίνει αυτό το “μακελειό” της φύσης όταν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;»




