Ο Δεκαπενταύγουστος στην Κεφαλονιά έχει απ’ όλα: εκκλησίες γεμάτες, χωριά που ξαναζωντανεύουν, οικογενειακά τραπέζια, πανηγύρια και εκείνες τις γνώριμες παρουσίες που τέτοιες ημέρες πολλαπλασιάζονται ως διά μαγείας.
Ο Κάλπηκος και ο Σπυρέτος φορούν τα καλοκαιρινά τους και πιάνουνε θέση στο πανηγύρι. Γιατί χρονιάρα μέρα είναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να παρατηρείς ποιος ήρτε για την Παναγία, ποιος για το πανηγύρι και ποιος… για να καταγραφεί η παρουσία.
Κάλπηκος: Σπυρέτο, ζούμε σε μεγάλες μέρες. Παναγία, Άγιος Γεράσιμος, πανηγύρια… γιόμισε το νησί πιστούς.
Σπυρέτος: Πιστούς ή υποψηφίους; Κοντά είναι οι εθνικές κάλπες, Κάλπη-κε.
Κάλπηκος: Μη γίνεσαι κακός χρονιάρα μέρα.
Σπυρέτος: Εγώ; Θα τσου δεις αύριο. Από εκκλησιά σε εκκλησιά, από εικόνα σε εικόνα και από τραπέζι σε τραπέζι. Θα ανάψουνε τόσα κεριά που θα φωταγωγηθεί η Κεφαλονιά χωρίς τη ΔΕΗ.
Κάλπηκος: Και φωτογραφίες ε;
Σπυρέτος: Εννοείται. Αν δεν υπάρχει φωτογραφία δίπλα στην εικόνα, πώς θα μάθει ο ψηφοφόρος ότι πήες;
Κάλπηκος: Άρα το πρόγραμμα είναι βαρύ.
Σπυρέτος: Πολύ. Εκκλησία το πρωί, λιτανεία μετά, τράπεζα το μεσημέρι, πανηγύρι το βράδυ. Οι πιο οργανωμένοι έχουνε και οδηγό.
Κάλπηκος: Κι ο απλός Κεφαλονίτης;
Σπυρέτος: Ο απλός Κφαλονίτης θα κάμει αυτό που έκανε πάντα. Θα πάει στην Παναγία του χωριού του, θα θυμηθεί τους δικούς του στο Κοιμητήριο, θα στρώσει ένα όμορφο τραπέζι και θα πει «χρόνια πολλά» από το φυλλοκάρδι του.
Κάλπηκος: Εφκειός είναι ο αληθινός Δεκαπενταύγουστος.
Σπυρέτος: Πάρι!. Οι υπόλοιποι είναι… περιοδεία με την κάλπη.
Κάλπηκος: Έτη πολλά το λοιπόνε.
Σπυρέτος: Χρόνια πολλά Κεφαλονίτες!