Ο Αύγουστος τελειώνει, οι τελευταίοι μεγάλοι συρμοί των αυτοκινήτων παίρνουν τον δρόμο για τα λιμάνια και η Κεφαλονιά μπαίνει στη φάση του Σεπτέμβρη.
Ο Κάλπηκος και ο Σπυρέτος παρακολουθούν την κατάσταση με τη γνωστή τους… επιστημονική ακρίβεια.
Κάλπηκος: Σπυρέτοοο! Τσόδες;
Σπυρέτος: Τσου ποιους;
Κάλπηκος: Τσ’ Αθηναίζους! Φεύγουνε!
Σπυρέτος: Ε, τέλειωσε ο Αύγουστος. Τι ήθελες, να τους πολιτογραφήσουμε;
Κάλπηκος: Από ψες παρατηρώ μεγάλη αλλαγή. Πέρασα από τρία χωριά και είδα ανθρώπους να κάθουνται έξω από τα σπίτια τους. Κανονικούς κατοίκους!
Σπυρέτος: Είχανε χαθεί;
Κάλπηκος: Όχι, δεν μπορούσανε να βγούνε από τα πορτόνια με τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα απ’ έξω.
Σπυρέτος: Εγώ σήμερα βγήκα στον δρόμο και δεν μου ήρθε κανένας ανάποδα.
Κάλπηκος: Μη βιάζεσαι. Έχουμε ακόμη Σεπτέμβρη.
Σπυρέτος: Πάντως η γειτονιά μου ανάσανε. Εκεί που έβλεπες αυτοκίνητα πάνω, κάτω, δίπλα, απέναντι, στις γωνίες, στα πεζοδρόμια…
Κάλπηκος: …και σε κάτι μέρη που ούτε ο κατασκευαστής του αυτοκινήτου δεν είχε φανταστεί ότι μπορεί να παρκάρει.
Σπυρέτος: Τώρα βρίσκω θέση έξω από το σπίτι μου.
Κάλπηκος: Μεγάλο πράγμα. Σε λίγο θα ξαναβρίσκεις και το σπίτι σου.
Σπυρέτος: Και στα χωριά ησυχία. Δεν ακούς όλη μέρα πόρτες αυτοκινήτων, μηχανάκια, κορναρίσματα…
Κάλπηκος: Ούτε «ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΖΕΙΣ ΕΚΕΙ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ!»
Σπυρέτος: Ούτε «δυο λεπτάκια θα κάνω».
Κάλπηκος: Αυτό το «δυο λεπτάκια» του Αυγούστου είναι μονάδα μέτρησης χρόνου. Από δέκα λεπτά μέχρι τρεις ώρες.
Σπυρέτος: Πάντως μη γκρινιάζεις. Καλό μας κάνουνε οι άνθρωποι. Έρκονται, αφήνουνε λεφτά, γεμίζουνε τα μαγαζιά.
Κάλπηκος: Μα δεν γκρινιάζω! Τσ αγαπάμε τσ΄Αθηναίζους.
Σπυρέτος: Πολύ.
Κάλπηκος: Πάρα πολύ.
Σπυρέτος: Απλώς…
Κάλπηκος: …τσ αγαπάμε λίγο περισσότερο όταν ανεβαίνουνε στα πλοία της Levante.
Σπυρέτος: Κακός είσαι.
Κάλπηκος: Καθόλου! Να ξανάρτουνε του χρόνου. Όλοι!
Σπυρέτος: Και περισσότεροι..
Κάλπηκος: Να γιομίσουνε τα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα, οι ταβέρνες, οι παραλίες…
Σπυρέτος: …οι δρόμοι…
Κάλπηκος: Μέχρι εκεί καλά πήγαινε η κουβέντα.
Σπυρέτος: Σε δεκαπέντε μέρες πάντως θα ακούσεις τον πρώτο να λέει «φέτος δεν είχε κόσμο».
Κάλπηκος: Σε δεκαπέντε; Ήδη το ακούω..
Σπυρέτος: Τελικά τι θέλουμε;
Κάλπηκος: Τουρίστες.
Σπυρέτος: Και αυτοκίνητα;
Κάλπηκος: Μη γινόμαστε και πλεονέκτες, Σπυρέτο.
Σπυρέτος: Καλό χειμώνα το λοιπόνε;
Κάλπηκος: Στάκα!! Μη λες τέτοια ακόμα! Πρώτα να χαρούμε που βρίσκουμε πάρκινγκ.
Σπυρέτος: Και μετά;
Κάλπηκος: Μετά θα αρχίσουμε να ανησυχούμε γιατί βρίσκουμε πάρκινγκ!
Σπυρέτος: Δε παλεύεσαι ορε Κάλπη-κε..
Κάλπηκος: Για αυτό με λένε Κάλπηκο!